Tag Archives: πατρίδα

νψ

Κοντούλα λεμονιά-Αστραδενή

Και δυο καινούριοι σύνδεσμοι:
philophony (στα exile greek blogs) και
Αστραδενή (στα other sites)

Της Ιωάννας

Advertisements

Ένας κόσμος υπόγειος

«Οι αναίσθητοι με ρωτούν: -γιατί δεν γυρίζετε στην Ελλάδα; Βεβαίως τυγχάνω υποχρεωτικώς Έλλην, αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει. Δεν θάθελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα. Και είπα στη γυναίκα μου: -όταν ψοφήσω, εδώ, στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο. Τέτοια είναι η διαθήκη μου». Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003).

«Ένας κόσμος υπόγειος» ένα καλοφτιαγμένο ντοκυμαντέρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία Καλλιόπη Λεγάκη.

Τζίμης Πανούσης

Πρέπει να ομολογήσω: ο Τζίμης Πανούσης είναι ένας από τους λόγους που με κάνουν «εθνικά περήφανο». Το συγκεκριμένο βίντεο το συνάντησα τυχαία. Πιο πολλά εδώ  >>κλικ<<

Έκπληξη από μια καθημερινότητα

"How much does it take", mass concrete and plastic chair. Sculpture from Nina Nowak at the class of Prof. Richard Deacon. Rundgang 2011, Kunstakademie Düsseldorf

"How much does it take", mass concrete and plastic chair. Sculpture from Nina Nowak at the class of Prof. Richard Deacon. Rundgang 2011, Kunstakademie Düsseldorf

Στα προβλήματα που φανερώθηκαν με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και την πτώχευση του δημοσίου, συμπεριλαμβάνονται δύο πολύ σημαντικές αδυναμίες:

  • Η πρακτική απουσία της τρίτης εξουσίας, της δικαστικής δηλαδή,
  • η πολύ κακή απόδωση της λεγόμενης «τέταρτης εξουσίας», δηλαδή το χαμηλό και κακό επίπεδο στο τύπο, στα μέσα επικοινωνίας και στη δημοσιογραφία που ασκείται στην Ελλάδα.

Νομίζω ότι όσο σημαντικές είναι οι ευθύνες των κυβερνήσεων και της νομοθετικής εξουσίας για την άσχημη κατάσταση στην Ελλάδα, τόσο σημαντικές και εγκληματικές είναι και η απουσία μιας ανεξάρτητης αυτόβουλης δικαστικής εξουσίας καθώς και η έλλειψη του ελεγχου που θα έπρεπε να ασκείται από την δημοσιογραφία και τον δημόσιο διάλογο στα μέσα επικοινωνίας από τους ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Γιατί είναι βέβαιο ότι αν αυτά τα δύο λειτουργούσαν, τότε δεν θα είχε αυτή τη πορεία η χώρα. Ειδικά η δημοσιογραφία, που υποτίθεται ότι δεν υπόκειται στις απαρχαιωμένες δύσκαμπτες κρατικές δομές είναι πολύ αρνητικά παρεξηγημένη. Δημοσιογράφος δεν είναι αυτός που με γλαφυρό τρόπο περιγράφει και καταγγέλλει τα χάλια γύρω του. Το βασικό κομμάτι της δημοσιογραφικής δουλειάς, η καταγραφή και η ουσιώδης καταμέτρηση, των γυμνών γεγονότων και των μετρήσιμων στοιχείων που τα πλαισιώνουν, στα ελληνικά μέσα επικοινωνίας απλά δεν γίνεται. Οι περισσότεροι που δημοσιογραφούν στην Ελλάδα απλώς λένε τη γνώμη τους. Απόδειξη αυτού είναι η έκπληξη της «ξαφνικής» οικονομικής κρίσης και της ελληνικής χρεοκοπίας. Γιατί έπεσε τόσο αναπάντεχα ο ουρανός στα κεφάλια των Ελλήνων; Αφού η πορεία διαγράφονταν προς αυτό το αποτέλεσμα εδώ και δεκαετίες.

Παρακάτω στο κείμενο πρόκειται για μια αντιγραφή με επιλογές από ένα κομμάτι του Παναγιώτη Κονδύλη με τον τίτλο:
«Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής»
που αποτελεί επίμετρο στο βιβλίο: «Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο» (1992).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι σε κείμενο γραμμένο προ εικοσαετίας, ο Παναγιώτης Κονδύλης σχεδόν σε ρόλο  Λαοκόωντα, να προσπαθεί να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και αναφέρεται σε ο,τι ζούμε το 2011 καθώς και σ’ αυτά που είναι πιθανό ν’ ακολουθήσουν. Δούρειος Ίππος στην περίπτωση αυτή, ο παρασιτικός καταναλωτισμός καθώς και ο κοινωνικός και ιστορικός παρασιτισμός που με απλοποιητικό τρόπο κυριάρχησε στην Ελλάδα κυρίως από το 1974 και μετά. Με τη βοήθεια του δεξιού κι αριστερού λαικισμού και μιας πολιτικής κάστας της δημαγωγίας από τη «γεννιά του Πολυτεχνείου» και τους πολυπληθείς ανερχόμενους μικροαστούς που σάρωσαν την ηλιόλουστη επικράτεια χωρίς κανένα δημιουργικό όραμα παρά μόνο ότι κινιόταν μέσα στο φάσμα που ξεκινούσε από το «βόλεμα» κι έφτανε μέχρι την «μπάζα». Κοινός σταθερός διαστρωματικό στόχος της κοινωνίας, ήταν να την «αράξει» αγνοόντας την ιστορική κινητικότητα του πλανήτη και τη νέα χιλιετία. Αυτά συνδυασμένα με τους νοητικούς περιορισμούς ενός παιδικού θυμικού της άρνησης της ευθύνης για τον άγνωστο άλλο για πράγματα αφηρημένα και απόμακρα όπως το δημόσιο καλό το μέλλον (!) στην ουσία για τα ίδια του τα παιδιά, δημιούργησαν την αργή εθνική καταστροφή της παραγωγικής και οικονομικής υπόστασης της χώρας σαν προυπόθεση (ή καλύτερα, έλλειμα προυποθέσεων) για τη δυνατότητα πολιτικών  και γενικά εθνικών επιλογών στο μέλλον.

Ακολουθούν τα αποσπάσματα από το κείμενο του Παναγιώτη Κονδύλη. Οι υπογραμμίσεις είναι από μένα.

Τον καταναλωτισμό (…) δεν τον ονομάζουμε παρασιτικό για να τον υποβιβάσουμε ηθικά, αντιπαρατάσσοντάς του «ανώτερα» και «πνευματικά» ιδεώδη ζωής, όπως κάνουν διάφοροι διανοούμενοι. Θα ήταν εξωπραγματικό και ανόητο να θέλει να αποκόψει κανείς τον ελληνικό λαό στο σύνολό του από τις νέες δυνατότητες της παραγωγής και της τεχνολογίας — και επί πλέον θα ήταν και επικίνδυνο, γιατί μια τέτοια αποκοπή θα συμβάδιζε με μια γενικότερη οικονομική και στρατιωτική καθυστέρηση. Ό όρος «παρασιτικός καταναλωτισμός» χρησιμοποιείται εδώ στην κυριολεξία του για να δηλώσει ότι η σημερινή Ελλάδα, όντας ανίκανη να παραγάγει η ίδια όσα καταναλώνει και μην έχοντας αρκετή αυτοσυγκράτηση — και αξιοπρέπεια — ώστε να μην καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να παραγάγει η ίδια, προκειμένου να καταναλώσει παρασιτεί, και μάλιστα σε διπλή κατεύθυνση: παρασιτεί στο εσωτερικό, που υποθηκεύει τους πόρους του μέλλοντος μετατρέποντάς τους σε τρέχοντα τοκοχρεολύσια, και παρασιτεί προς τα έξω, που έχει επίσης δανεισθεί υπέρογκα ποσά όχι για να κάνει επενδύσεις μελλοντικά καρποφόρες αλλά κυρίως για να πληρώσει με αυτά τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών αγαθών, τις οποίες και πάλι εισήγαγε από το εξωτερικό. Η εξέλιξη αυτή συντελέσθηκε στο πλαίσιο της μεταπολεμικής προοδευτικής διαπλοκής των διεθνών οικονομικών διαδικασιών γενικά και των ευρωπαϊκών οικονομιών ειδικότερα, ωστόσο θα ήταν λάθος να τη θεωρήσουμε ως ειμαρμένη πού ενέσκηψε πάνω σε μιαν αδύνατη κι ανυπεράσπιστη Ελλάδα, αιχμαλωτισμένη ανέκκλητα στα δίχτυα του «διεθνούς κεφαλαίου». Τέτοιες φαινομενικά περισπούδαστες εξηγήσεις προσφέρουν όσοι οχυρώνονται πίσω από την αγοραία «αριστερή» και «φιλολαϊκή» ρητορική, αρνούμενοι να αναμετρήσουν το μέγεθος των δικών τους ευθυνών, το βάθος των συντελεστών της σημερινής εθνικής κρίσης και την οδυνηρότητα των πιθανών διεξόδων απ’ αυτήν. Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων. Με άλλα λόγια: το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση. Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή, ήτοι τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και την κάρπωση των συναφών κοινωνικών και υλικών προνομίων.

Continue reading

“Το Ελληνικό πρόβλημα”

Στελιος Ράμφος: Ζητείται Ελλάς from antifono.gr on Vimeo.

Ο λογαριασμός και το κράτος

Aachener Weiher 24.4.2010 Hiroshima-Nagasaki-Park in Köln (Cologne, 24.04.2010)

Aachener Weiher 24.4.2010 Hiroshima-Nagasaki-Park in Köln (Cologne, 24.04.2010)

Δυο παρατηρήσεις:

Πρώτα το θετικό:
Συνήθως οι Έλληνες όταν μετά το φαγοπότι έρχεται ο λογαριασμός, μπορούν να φτάσουν μέχρι και σε καβγά μεταξύ τους για το ποιος θα αναλάβει να τον πληρώσει. Με ελάχιστες γραφικές εξαιρέσεις που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, δεν φαίνεται να συμβαίνει αυτό τώρα στη κρίση που περνάει η χώρα. Αν αυτό είναι δείγμα αλλαγής της νοοτροπίας, κι από πίσω κρύβεται η επιθυμία για ρύθμιση και αναδιαπραγμάτευση μεταξύ τους για το τι σημαίνει δικαιοσύνη και φιλότιμο, τότε είναι επιτέλους κάτι θετικό νομίζω. Ίσως το πρώτο από τα κέρδη της κρίσης που φούντωσε στη χώρα.

H δεύτερη παρατήρηση:
Η εξ ανάγκης επιβολή μέτρων (όχι μόνο σκληρών αλλά και καταρχήν άστοχων μάλλον) έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: τα μέτρα αυτά επιβλήθηκαν από «έξω» (από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κλπ). Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν ικανή ν’ αποφασίσει όχι μόνο τέτοια, αλλά ακόμη και έστω εύστοχα σκληρά μέτρα. Αυτό δικαιώνει μια από τις πιο μύχιες νεοελληνικές επιθυμίες: Οι Έλληνες αφού με πολύ πάθος αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους, αναγκάστηκαν να κάνουν στη χώρα τους κράτος. Το κράτος εκτός από βασικός φορέας της ανθρώπινης βίας, είναι ταυτόχρονα (κι ας φαίνεται αυτό αντιφατικό) εγγυητής ενός πλαισίου ελευθερίας. Κατά βάθος όμως οι Έλληνες ποτέ δεν πίστεψαν σ’ αυτό το κράτος και η κατανόηση που ανέπτυξαν γι’ αυτό, ήταν ότι πρόκειται για κάτι το οποίο φτιάχτηκε για να το απομυζούν (ή να τους απομυζά αυτό). Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε για παράδειγμα γιατί η πρόοδος (η πνευματική, η επιστημονική, η καλλιτεχνική, η έμπορο-οικονομική κλπ) των ανθρώπων στο νεοελληνικό κράτος, είναι δυσανάλογα μικρότερη απ’ όσο θα περίμενε κανείς μετά από μια έστω πρόχειρη σύγκριση, με τα επιτεύγματα των υποδούλων Ελλήνων ή των Ελλήνων της διασποράς. Μόνο οι ποιητές επειδή πρόκειται για μοναχικούς καβαλάρηδες της γλώσσας, συνέχιζαν να ξεφυτρώνουν στα πλαίσια αυτού του κράτους, σαν χρωματιστά και μεθυστικά μανιτάρια πάνω στα κόπρανα.
Οι Έλληνες δείχνουν να τα καταφέρνουν καλύτερα όταν δεν επωμίζονται οι ίδιοι τις ευθύνες για την οργάνωση του κράτους. Τώρα με την επίσημη έξωθεν επέμβαση στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, μια που αυτή δεν είναι στρατιωτικού ή γενικού πολιτικού τύπου ώστε να προσβάλλει κατευθείαν την εθνική μας ευθιξία, πραγματώνεται αυτό το οποίο υποσυνείδητα εύχονταν πολλοί: να ‘ρθούν να μας κάνουν ανθρώπους. Σαφώς και συγκρούεται αυτό με την εξίσου ελληνική πάγια αντικαθεστωτική στάση. Μάλλον το ένα τρέφει το άλλο όμως. Ουσιαστικά πρόκειται για άλλη μια προφανή τραγωδία: είναι ανόητο κι ανώριμο να περιμένει κανείς από τους άλλους την λύση για τα δικά του.

Massive Poverty

Tα παρακάτω video είναι παλιά, βαρετά και άσχημα.
Η μνήμη και η κρίση είναι όμως δυο βασικά όπλα του πολιτισμού.

youtube: ΠΑΣΟΚ spot εκλογές 2000
youtube: Ομιλία Κώστα Καραμανλή
youtube: Λεφτά υπάρχουν

Eurovision 1990 – Greece – «Xωρίς σκοπό»