Tag Archives: ξενιτιά

νψ

Κοντούλα λεμονιά-Αστραδενή

Και δυο καινούριοι σύνδεσμοι:
philophony (στα exile greek blogs) και
Αστραδενή (στα other sites)

Της Ιωάννας

Advertisements

Ένας κόσμος υπόγειος

«Οι αναίσθητοι με ρωτούν: -γιατί δεν γυρίζετε στην Ελλάδα; Βεβαίως τυγχάνω υποχρεωτικώς Έλλην, αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει. Δεν θάθελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα. Και είπα στη γυναίκα μου: -όταν ψοφήσω, εδώ, στο Παρίσι, να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο και να ρίξεις τις στάχτες στον υπόνομο. Τέτοια είναι η διαθήκη μου». Ηλίας Πετρόπουλος (1928-2003).

«Ένας κόσμος υπόγειος» ένα καλοφτιαγμένο ντοκυμαντέρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία Καλλιόπη Λεγάκη.

Η ελληνική κρίση στο γερμανικό τύπο (δεύτερη αναφορά)

Frankfurter Rundschau 24.4.2010 βοήθεια! ("help!" in greek)

Frankfurter Rundschau 24.4.2010 βοήθεια! ("help" in greek)

Bild 24.4.2010 Griechen wollen unser Geld (also doch). Τελικά, οι έλληνες θέλουν τα λεφτά μας.

Bild 24.4.2010 Griechen wollen unser Geld (also doch). Τελικά, οι έλληνες θέλουν τα λεφτά μας.

Die Welt 24.4.2010 Georgios Papandreou on the frontpage somwhere under the sun on a Greek Island

Die Welt 24.4.2010

Δείτε μια σχετική προηγούμενη πρόσφατη καταχώρηση:  Η ελληνική κρίση στο γερμανικό τύπο (πρώτη αναφορά)

Η ελληνική κρίση στο γερμανικό τύπο

Αυτές τις μέρες οι ειδήσεις στο ραδιόφωνο και τον τύπο έχουν σα πρωτοσέλιδο θέμα την ελληνική κρίση και τις επιπτώσεις της στη γερμανική οικονομία. Φαντάζομαι αντίστοιχα και στη τηλεόραση. Είναι πολύ περίεργο να βλέπω κάθε μέρα στα περίπτερα τίτλους και πρωτοσέλιδες φωτογραφίες από την σύγχρονη Ελλάδα η οποία συνήθως σε κανονικές συνθήκες είναι σχεδόν σαν να μην υπάρχει.

Frankfurter Allgemeine 5.3.2010 Diese Griechen, Anthony Quinn, Alexis Zorbas

Frankfurter Allgemeine 5.3.2010 Diese Griechen

Η Frankfurter Allgemeine (σοβαρή εφημερίδα, τρομάρα της) έβαλε μια φωτογραφία του μεξικανού Anthony Quinn που τού ‘μεινε η ρετσινιά του Αλέξη Ζορμπά από τότε που έπαιξε στη ταινία. Ενδιαφέρουσα είναι η συνέντευξη με τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου με τον τίτλο Papandreou: Wir bitten nicht um Geld (δεν ζητάμε χρήματα)

Ο τίτλος πάνω από την μαυρόασπρη πρωτοσέλιδη φωτογραφία: “Diese Griechen! (αυτοί οι Έλληνες!)

Ενώ η λεζάντα από κάτω με λίγα λόγια:
Το ότι οι Έλληνες αγαπούν τη ζωή και δεν φοβούνται το θάνατο το γνωρίζουμε από τότε που ο Αλέξης Ζορμπάς άφησε ένα ανεξίτηλο ίχνος για τη χαρά της ζωής πάνω στη Κρήτη
(το μυθιστόρημα αναφέρεται στη Μάνη ενώ η αντίστοιχη γνωστή ταινία μεταφέρει το σκηνικό στη Κρήτη). Η χαρά της ζωής (λέει η Frankfurter Allgemeine) κορυφώθηκε στην κατεδάφιση ενός τελεφερίκ που επρόκειτο να μεταφέρει κορμούς δέντρων για την κατασκευή ενός ορυχείου. Στην μορφή του Anthony Quinn (ο Αλέξης Ζορμπάς) ρίχνει στο βρόντο τα λεφτά του εργοδότη του, το οποίο δεν είναι και καμιά μεγάλη ζημιά, αφού άλλωστε δεν είναι δικά του λεφτά. Ο Ζορμπάς παίρνει τη μορφή του ελληνικού κράτους το οποίο με ένα «δάνειο-ούζο» δείχνει πόσο αγαπά την ζωή και πως τον θάνατο τον αψηφά.

Η έκφραση «δάνειο-ούζο» επεξηγείται σε άρθρο εντός στο οποίο παρουσιάζεται ένα ιστορικό από ένα γρήγορο δάνειο 5 δισεκατομμυρίων που κατάφερε να πάρει αυτές τις μέρες η ελληνική κυβέρνηση. Στη περιγραφή για τις συνθήκες αυτού του δάνειου, κάπου ανάμεσα στους τόκους, και τα πανωτόκια, εμφανίζεται ένα ποσοστό 42% και εικονογραφείται με μια φωτογραφία από ένα ξύλινο βαρέλι στο οποίο υπάρχει η επιγραφή «ούζο», «42%»

Berliner Zeitung, Financial Times Deutschland 4.3.2010 Τσατισμένοι Έλληνες

Berliner Zeitung, Financial Times Deutschland 4.3.2010 Τσατισμένοι Έλληνες

Berliner Zeitung 4.3.2010 (πάνω από την φωτογραφία του αστυνομικού της καταστολής) Τσατισμένοι Έλληνες
Financial Times Deutschland 4.3.2010 Οι Έλληνες ησυχάζουν (ανακόπτουν) τις αγορές

Finacial Times Deutschland, Handelsblatt 5.3.2010

Finacial Times Deutschland, Handelsblatt 5.3.2010

Finacial Times Deutschland 5.3.2010 Η Αθήνα καταφέρνει την κίνηση απελευθέρωσης
Handelsblatt 5.3.2010 Η Ελλάδα εξαγοράζει ανάπαυλα αναπνοής (5 δις)

FOCUS February 2010 Betrüger in der Euro-Familie (Απατεώνες στην Ευρώ-οικογένεια)

FOCUS February 2010 Betrüger in der Euro-Familie (Απατεώνες στην Ευρώ-οικογένεια)

FOCUS February 2010
Πρόκειται για ένα κακής δημοσιογραφικά ποιότητας πολιτικό περιοδικό που προσπαθεί απεγνωσμένα να ανταγωνιστεί το γνωστό “Der Spiegel“

Betrüger in der Euro-Familie (Απατεώνες στην Ευρώ-οικογένεια)

Στον επόμενο υπότιτλο σε κάκιστα γερμανικά: Bringt uns GRIECHENLAND um unser Geld – und was ist mit Spanien, Portugal, Italien?
Δυσκολεύομαι να καταλάβω και να μεταφράσω τι θέλει να πει ο «ποιητής» αλλά θα προσπαθήσω: Θα μας τη φέρει με τα λεφτά μας η ΕΛΛΑΔΑ – και τι γίνεται με την Ισπανία, τη Πορτογαλία, την Ιταλία;


Bild-Zeitung 5.3.2010 IHR GRIECHT NIX VON UNS. Brief von Bild. Lieber Herr Ministerpräsident Papandreou

Bild-Zeitung 5.3.2010 IHR GRIECHT NIX VON UNS. Brief von Bild. Lieber Herr Ministerpräsident Papandreou

Η Bild-Zeitung (5.3.2010) πρόκειται για αισχρή φυλλάδα αλλά με τεράστιο εύρος κυκλοφορίας, απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, την ημέρα ( 5.3.2010) που ήρθε σε επίσκεψη στο Βερολίνο. Πάνω πάνω με ελληνικοειδή τύπο γραμμάτων γράφει:
IHR GRIECHT NIX VON UNS
σημαίνει κάτι σαν
ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΦΡΑΓΚΟ ΑΠΟ ΜΑΣ

Η λέξη «πάρετε» επειδή μοιάζει κάπως με το θέμα της λέξης Έλληνας είναι ασύστολα παρεφθαρμένη για να «ταιριάζει» στην γλωσσική αισθητική ομοιοκαταληξία του υπό πραγμάτευση ζητήματος (πάρετε > kriegt > griecht > Grieche > έλληνας)

Το ίδιο το κείμενο της ανοιχτής επιστολής προς τον ΓΑΠ είναι για τα μπάζα και δεν κάθομαι να το μεταφράσω. Γι όποιον γνωρίζει την γερμανικήν, εδώ θα το βρει:
Brief von Bild. Lieber Herr Ministerpräsident (Επιστολή από την Bild. Αγαπητέ κύριε προθυπουργέ)

Για την Zeit η οποία είχε σχετικά δημοσιεύματα μια βδομάδα πριν, αδιαφόρησα γιατί κι αυτή δεν την θεωρώ καλή εφημερίδα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να αποτυπώσω τις αντιδράσεις στη Süddeutsche Zeitung την οποία διαβάζω κάπου κάπου μ’ ενδιαφέρον. Η Tageszeitung και η Monde diplomatique (σε γερμανική μετάφραση) είχαν εκτενές και ενδιαφέρον άρθρο ενάμισι μήνα πριν από το ξαφνικό ξέσπασμα τώρα. ‘Άλλωστε αυτή η εξέλιξη δεν συνιστά κανενός είδους έκπληξη.
Αν ρωτάτε εμένα …

Bus station (εκ του ΚΤΕΛ)

Bus station in Athens 2009.08.24

Bus station in Athens 2009.08.24

Bus station in Athens 2009.08.24

Bus station in Athens 2009.08.24 Demand note: “keep on playing”

“the best job in the world”

I have to post this very interesting link:

An Australian state has launched a global search for candidates for “the best job in the world” — earning a top salary for lazing around a beautiful tropical island for six months. In return, the “island caretaker” will be expected to stroll the white sands, soak up the sun, snorkel the reef, “maybe clean the pool” — and report to a global audience via weekly blogs, photo diaries and video updates. Candidates can apply until February 22 (we mist it!) at this site: http://www.islandreefjob.com/en/.

Link: photos about the Islands
Read more here from BBC.

> Ροβινσώνας Κρούσος με μηνιάτικο $17.500
> 800.000 αιτήσεις για την «καλύτερη δουλειά στον κόσμο»
> Γιώργος Καρέλλας – Θα πάρει 75.000 ευρώ για να… κάθεται
Eνας 31χρονος Ελληνοϊρλανδός υποψήφιος για την καλύτερη δουλειά στον κόσμο στο ονειρεμένο νησί Χάμιλτον της Αυστραλίας.

> Το χάσαμε το νησί πατριώτη..!

Homeland and homelessness

“Man hält die Heimat für den relativ permanenten, die Wohnung für den auswechselbaren, übersiedelbaren Standort. Das Gegenteil ist richtig: Man kann die Heimat auswechseln oder keine haben, aber man muß immer, gleichgültig wo, wohnen. Der Mensch kann überall wohnen: unter den Pariser Brücken, in Zigeunerkarawanen, in den Hütten der Paulistaner Favelas und sogar in Auschwitz. Er ist wie die Ratte – kosmopolitisch… Wer aus der Heimat vertrieben wird (oder den Mut aufbringt, von dort zu fliehen), der leidet. Die geheimnisvollen Fäden, die ihn an Dinge und Menschen binden, werden zerschnitten. Aber mit der Zeit erkennt er, daß ihn diese Fäden nicht nur verbunden, sondern angebunden haben, daß er nun frei ist, neue zwischenmenschliche Fäden zu spinnen und für diese Verbindungen die Verantwortung zu übernehmen.”

Vilém Flusser (* 12. Mai 1920 in Prag, † 27. November 1991)

Heimat und Heimatlosigkeit (Weiler/Allgäu, August 1985) 44:40. Ungekürzte Originaltonaufnahme von Vilém Flusser
Audio-CD, ISBN 3-932513-12-6
(vergriffen)

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Το ίδιο κείμενο μεταφρασμένο στα ελληνικά:

«Θεωρεί κανείς την πατρίδα για τον σχετικά διαρκή, ενώ το σπίτι για τον ανταλλάξιμο τόπο που μπορεί να εγκαταλειφθεί με μια μετακόμιση. Το αντίστροφο είναι το σωστό: Μπορεί κανείς να αλλάξει πατρίδα ή να μην έχει καμία, αλλά είναι πάντα αναγκασμένος, αδιάφορο που, να κατοικεί. Ο άνθρωπος μπορεί να κατοικεί παντού: κάτω από τα γεφύρια του Παρισιού, στα καραβάνια των γύφτων, στις καλύβες των Favelas του Sao Paolo, ακόμη και στο Auschwitz. Είναι σαν τον αρουραίο κοσμοπολίτης… Όποιος διώχθηκε από την πατρίδα του (ή είχε το θάρρος να φύγει από ‘κει) υποφέρει. Τα μυστηριώδη νήματα, που τον συνδέουν με πράγματα κι ανθρώπους, σπάνε. Αλλά με τον χρόνο διαπιστώνει ότι αυτά τα νήματα δεν τον συνέδεαν μόνο αλλά τον κρατούσαν και δεμένο, ότι τώρα πια είναι ελεύθερος, να πλέξει νέα νήματα ανάμεσα στους ανθρώπους και να αναλάβει γι’ αυτούς τους δεσμούς την ευθύνη».

Vilém Flusser (* 12. Μαίου 1920 στη Πράγα, † 27. Νοεμβρίου 1991)

Πατρίδα και απατρία (Weiler/Allgäu, Αύγουστος 1985) 44min 40sec.
Ακέραια, γνήσια ηχογράφηση χωρίς περικοπές
Audio-CD, ISBN 3-932513-12-6
(Το CD είναι εξαντλημένο στην αγορά)

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Häuser bauen (1989)
(Für die Basler Zeitung)

Architekten haben nicht mehr geographisch sondern topologisch zu denken. Das Haus nicht mehr als künstliche Hülhe, sondern als Krümmung des Feldes der zwischenmenschlichen Relationen. So ein Umdenken ist nicht einfach. Schon das geographische Umdenken aus ebener Fläche in Kugeloberfläche war eine Leistung. Aber das topologische Denken wird dank synthetischen Bildern von Gleichungen erleichtert. Dort sieht man etwa die Erde nicht mehr als geographischen Ort im Sonnensystem, sondern als Krümmung im Gravitationsfeld der Sonne. So hat das neue Haus auszusehen: wie eine Krümmung im zwischenmenschlichen Feld wohin Beziehungen „angezogen“ werden. So ein attraktives Haus hätte diese Beziehungen einzusammeln, sie zu Informationen zu prozessieren, diese zu lagern und weiterzugeben. Ein schöpferisches Haus als Knoten des zwischenmenschlichen Netzes.
Ein solcher Hausbau aus Verkabelungen ist voller Gefahren. Die Kabel können nämlich statt zu Netzen zu Bündeln geschaltet werden, „faschistisch“ statt „dialogisch“. Wie Fernsehn, nicht wie Telefone. In so einem entsetzlichen Fall wären die Häuser Stützen für einen unvorstellbaren Totalitarismus. Die Architekten haben für eine Vernetzung von reversiblen Kabeln zu sorgen. Das ist eine technische Aufgabe, und die Architekten sind ihr gewachsen.
Allerdings wäre so ein Häuserbau eine technische Revolution die weit über die Kompetenz der Architekten reichen würde. (Das ist übrigens der Fall bei allen technischen Revolutionen.) Eine derart dach- und mauerlose Architektur die weltweit offen stünde (also nur aus reversiblen Fenstern und Türen bestünde), würde das Dasein verändern. Die Leute könnten sich nirgends mehr ducken, sie hätten weder Boden noch Rückhalt. Es bliebe ihnen nichts übrig als einander die Hände zu reichen. Sie wären keine Subjekte mehr, es gäbe über ihnen keinen Herrn mehr vor dem sich zu verstecken aber auch in dem sich zu bergen. (Schiller irrt wenn er meint dass über Millionen von Brüdern ein guter Vater „wohnen“ müsse.)

Dafür aber würden diese einander offenen Häuser einen bisher unvorstellbaren Reichtum an Projekten erzeugen: es wären netzartig geschaltete Projektoren für allen Menschen gemeinsame alternative Welten. So ein Häuserbau wäre ein gefährliches Abenteuer. Weniger gefährlich jedoch als das Verharren in den gegenwärtigen Häuserruinen. Das Erdbeben dessen Zeugen wir sind zwingt uns das Abenteuer zu wagen. Sollten wir das Abenteuer nicht wagen, dann sind wir für alle ersichtliche Zukunft verurteilt zwischen vier durchlöcherten Wänden unter einem durchlöcherten Dach vor Fernsehschirmen zu hocken, oder im Auto erfahrungslos durch die Gegend zu irren.

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008

Οίκους χτίζειν (1989)
Για την εφημερίδα του Basel (Ελβετία, Basler Zeitung)

Οι αρχιτέκτονες δεν χρειάζεται πλέον να σκέφτονται γεωγραφικά αλλά τοπολογικά. Το σπίτι όχι πλέον σαν το τεχνητό κέλυφος, αλλά σαν καμπύλωση του πεδίου των διανθρώπινων σχέσεων. Μια τέτοια αντίσκεψη δεν είναι εύκολο πράμα. Ήδη η γεωγραφική αλλαγή τρόπου σκέψης, από την επίπεδη έκταση προς την επιφάνεια μιας σφαίρας ήταν ένα επίτευγμα. Αλλά η τοπολογική σκέψη διευκολύνεται από συνθετικές εικόνες εξισώσεων. Σ’ αυτές βλέπουμε την Γη όχι πια σαν γεωγραφικό τόπο στο ηλιακό σύστημα, αλλά σαν καμπύλωση στο πεδίο βαρύτητας του Ήλιου.
Έτσι πρέπει να είναι και το νέο σπίτι: σαν μια κύρτωση στο διανθρώπινο πεδίο στο οποίο «έλκονται» σχέσεις. Μια τέτοια περιζήτητη κατοικία θα έπρεπε να συλλέγει αυτές τις σχέσεις, να διαδικάζει από αυτές πληροφορίες, αυτές να τις αποθηκεύει και να τις δίνει παρακάτω. Ένα δημιουργικό σπίτι ως κόμβος του διανθρώπινου δικτύου. Μια οικοδόμηση από καλωδιώσεις είναι γεμάτη κινδύνους. Διότι τα καλώδια μπορούν αντί να συνδεθούν σε δίκτυα να συνδεθούν σε τσαμπιά (σε δέσμες), «φασιστικά» αντί «διαλογικά». Όπως η τηλεόραση κι όχι όπως το τηλέφωνο. Σε μια τέτοια φρικιαστική περίπτωση θα ήταν τα σπίτια στηρίγματα ενός αδιανόητου ολοκληρωτισμού. Οι αρχιτέκτονες έχουν καθήκον να μεριμνήσουν για μια δικτύωση αντιστρεπτών καλωδίων. Αυτό είναι ένα τεχνικό πρόβλημα και οι αρχιτέκτονες είναι ώριμοι γι’ αυτό. Από την άλλη μια τέτοια οικοδόμηση θα ήταν τεχνολογική επανάσταση που θα έφτανε πολύ πιο πέρα από τις ικανότητες των αρχιτεκτόνων. (Παρεμπιπτόντως, αυτό ανακύπτει πάντα με όλες τις τεχνολογικές επαναστάσεις). Μια τέτοιου είδους αρχιτεκτονική χωρίς σκεπή και τοίχους η οποία θα στεκόταν ανοιχτή στη παγκοσμιότητα (δηλαδή θα αποτελούνταν μόνο από αντιστρεπτά παράθυρα και πόρτες) θα άλλαζε τον τρόπο ύπαρξής μας. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να ζαρώνουν σε καμιά γωνιά, δεν θα είχαν ούτε πάτωμα ούτε υποστήριξη. Δεν θα τους έμενε άλλο παρά να απλώσουν τα χέρια. Δεν θα ήταν πια υπήκοοι, από πάνω τους δεν θα υπήρχε κάποιος κυρίαρχος από τον οποίο θα έπρεπε να κρυφτούν ούτε θα μπορούσαν να βρουν καταφύγιο σ’ αυτόν. (Ο ποιητής Schiller γελιέται όταν νομίζει ότι πάνω από εκατομμύρια αδελφών θα πρέπει να «μένει» ένας καλός πατέρας). Αντ’ αυτού όμως, αυτά τα εκατέρωθεν ανοιχτά σπίτια θα δημιουργούσαν έναν μέχρι τώρα ασύλληπτο πλούτο σε έργα: θα ήταν σαν σε δίκτυο συνδεμένοι προβολείς, για όλους τους ανθρώπους κοινοί εναλλακτικοί κόσμοι.
Μια τέτοια οικοδόμηση θα ήταν επικίνδυνη περιπέτεια. Λιγότερο επικίνδυνη όμως από την προσκόλληση στα τωρινά οικιστικά ερείπια. Ο σεισμός του οποίου είμαστε μάρτυρες μας αναγκάζει να αποτολμήσουμε την περιπέτεια. Αν δεν τολμήσουμε, τότε είμαστε καταδικασμένοι στο φανερό μέλλον που έχουμε μπροστά μας, να καθόμαστε ανάμεσα σε τέσσερις τρύπιους τοίχους, κάτω από μια τρύπια σκεπή, μπροστά από οθόνες τηλεοράσεων, ή να καθόμαστε μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο και χωρίς εμπειρία να περιπλανόμαστε.

Flusserstudies.net
Vilém Flusser Archiv
(in German and English; site of the Flusser Archive at the Academy of Media Arts in Cologne with many links to current work on Flusser)
wikipedia english: Vilém Flusser

On the train, on the way to Bonn. Friday, May 2, 2008
Θα έπρεπε να έχουμε μάθει από καιρό οι αρχιτέκτονες ότι (παρόλο που η αρχιτεκτονική ίσως να είναι η αρχαιότερη των εικαστικών τεχνών), τα βήματα ή ακόμη και τα άλματα (αν υπάρχουν τέτοια) που κάνει προς νέες αναζητήσεις, πάντα έπονται. Έπονται άλλων γεγονότων, άλλων αναζητήσεων, ανακαλύψεων και στροφών που έγιναν πρώτα σε εντελώς διαφορετικές περιοχές της ανθρώπινης πολιτιστικής δραστηριότητας. Ίσως να οφείλεται αυτό στο βάρος και την δυσκινησία της που την κρατούν δεμένη σε ισχυρούς αναθέτες, βασιλιάδες, κυβερνήτες ολόκληρους λαούς τις περιουσίες και τα πολύτιμα οικόπεδά τους. Γι αυτό μάλλον δεν είναι τυχαίο που μερικές φορές οι πρωταγωνιστές για τέτοια μεγάλα βήματα που άλλαξαν τις αντιλήψεις για την αρχιτεκτονική, προέρχονταν έξω από την τυπική επαγγελματική κάστα των αρχιτεκτόνων. Αλλά ακόμη και οι πρωτοπόροι επαγγελματίες είχαν ανάμεσα στις προϋποθέσεις του δυναμικού τους μια πλατειά παιδεία και ένα ιδιαίτερα ευρύ βλέμμα που τους βοηθούσε να εντοπίζουν με συμπτωματική ακρίβεια τα σημάδια του καιρού τους και να τα μεταφράζουν σε συλλήψεις και τρόπους οικοδόμησης. Οι περιοχές απ’ όπου προέρχονται τα εναύσματα για καινούριες συλλήψεις δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό. Σύνηθες, αυτονόητο και προφανές είναι να τίθενται στην υπηρεσία της αρχιτεκτονικής προόδου τα τεχνολογικά επιτεύγματα. Αλλά αυτό από μόνο του ποτέ δεν ήταν αρκετό για να παράγει νέα αρχιτεκτονική. Ποιο ισχυρά αποδεικνύονται από την ιστορία της αρχιτεκτονικής, τα ιδεολογήματα και οι κοσμοεικόνες των πολιτισμών οι οποίες βρίσκονται πίσω από την παραγόμενη τεχνολογία και πίσω από τη συνολική αισθητική των πολιτισμών.

Θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα: ένας από τους πιο πετυχημένους και περιζήτητους πια αρχιτέκτονες των χρόνων μας, ο Rem Koolhaas ξεκίνησε σαν δημοσιογράφος και σεναριογράφος πριν αποφασίσει να σπουδάσει αρχιτεκτονική και ν’ ασχοληθεί με μεγάλου μεγέθους παρατηρήσεις, προτάσεις και απαντήσεις στην αρχιτεκτονική. Στην εποχή των μέσων αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο εργαλείο στο δυναμικό αυτού του αρχιτέκτονα. Δεν εννοώ μ’ αυτό το παράδειγμα τα οφέλη που πιθανόν να έχει από την εμπειρία στην επικοινωνία (αυτά είναι αναμφισβήτητα). Κυρίως αναφέρομαι στον τρόπο σκέψης για την σύλληψη και παραγωγή αρχιτεκτονικής στο εργαστήριό του.