Tag Archives: Αλέξης Γρηγορόπουλος

Exarchia in Athens

Picture from Exarchia, Athens near the place where at December 6 2008, Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer

Exarchia, Athens September 2009

Picture from Exarchia, Athens near the place where at December 6, 2008, Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer

Exarchia, Athens September 2009

Picture from Exarchia, Athens near the place where at December 6 2008, Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer

Exarchia, Athens September 2009

Picture from Exarchia, Athens, near the place where, at December 6, 2008, Alexis Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer. These pics are from September 2009.

Exarchia, Athens September 2009

Picture from Exarchia, Athens near the place where at December 6 2008, Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer

Exarchia, Athens September 2009

Pictures from Exarchia, Athens, near the place where a year ago, at December 6, 2008, Alexis Grigoropoulos, one 16 year old boy, was shot by a police officer.

These pics are from September 2009.

reflection

Flight to Toronto 2008.10.02

Flight to Toronto 2008.10.02

Σπεύδοντας να αποδεχτούμε την πολιτεία και τους φορείς της σε όλες τις εκφάνσεις τους ως τον μόνο νόμιμο φορέα του διαλόγου ανανεώνουμε την πίστη στην σύγχρονη εκδοχή μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου η συνομιλία διεξάγεται μόνον από τους συντεταγμένους φορείς της πολιτείας.

Αυτό όμως είναι ένα κομβικό σημείο: η βία που εκδηλώθηκε, η ετερογενής καταγωγή της βίας που εκδηλώθηκε δεν συνιστά λόγο που απευθύνεται – είναι απόλυτα αυτό-αναφορικός ή σχιζοφρενικός ο λόγος της βίας στρεφόμενος ενάντια στο ίδιο το σώμα που εκδηλώνει τη βία: η κοινωνία καταπίνει τις σάρκες της μετά τα παιδιά της κι αυτά τα δικά τους κ.ο.κ. Αλλά κι αυτό ακόμη θα μπορούσε να μην έχει καμία απολύτως σημασία

Το σημαντικό εν προκειμένω είναι το περιθώριο διαπραγμάτευσης ή διαμαρτυρίας και η μετατόπισή του: ένας νέος τόπος, μία νέα μορφή εκδήλωσης της διαπραγμάτευσης περικλείει ξανά ως έκφρασή της την ίδια τη βία: αυτή η θέση που διατυπώνω ισοδυναμεί με την άμεση απόκριση προς το μέρος μίας πολιτείας που βιαιοπραγεί ούτως ή άλλως σε πολλαπλό επίπεδο και με ύψιστο διακύβευμα το ίδιο το πρόσωπο, την ίδια τη ζωή. Ας μην σπεύσει κάποιος να συμπληρώσει, βία στη βία ή παρόμοια. Ας σπεύσει όμως να σκεφτεί ότι η κατάκτηση των τελευταίων εβδομάδων είναι η σαφής διάρρηξη της (διαρκούς) κοινωνικής ειρήνης που επαγγέλλεται αυτή η κατασκευασμένη συναίνεση μίας καθημερινής πρακτικής, των μέσων ενημέρωσης και της πολιτείας εν γένει. Είναι η αμφισβήτηση της συγκεκριμένης αυτής ιστορικής έκφρασης της νομιμότητας στον ελλαδικό χώρο.  Κι αυτό αφορά σε όλους.

απλώς για να επιστρέψω το αυτονόητο: έχουμε πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό. Απλώς στα συμπτώματα της εποχής προστέθηκε και η σαφής βία – και δεν προστέθηκε ως καπρίτσιο αλλά ως τραγική απόληξη της αδυναμίας στοιχειώδους συνεννόησης σε βασικά πράγματα: διότι κάθε συζήτηση, κάθε συνομιλία, κάθε διάλογος, κάθε αίτημα, ακόμη και παράκληση υπονομεύτηκε από την διαρκή υπενθύμιση της ασυμμετρίας της δύναμης των συνομιλητών, ένθεν κι ένθεν, μίας ασαφούς δηλαδή βίας. Κι αυτό αξίζει τον κόπο να το συγκρατήσουμε.

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι αποκολημένα από το blog through the looking glass. Όποιος θέλει να διαβάσει όλοκληρα τα κείμενα μπορεί να τα βρεί μοιρασμένα στις τρείς παρακάω καταχωρήσεις:

i fought the law and the law…
i fought the law… #1
i fought the law… #

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-094)

Είμαστε έθνος γέρων που κραδαίνουν μαγκούρες χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω τους. Οι καταστροφές, οι λεηλασίες οδηγούν σε όλο και πιο μισαλλόδοξες θέσεις: γιατί οι Πακιστανοί πλιατσικολογούν; Απάντηση: γιατί τούς προσφέρεται η δυνατότητα. Εξάλλου, η κλοπή ηλεκτρονικών υπολογιστών από μαγαζιά του κέντρου δεν συνιστά «βίαιο έγκλημα». Βίαιο έγκλημα είναι ο πυροβολισμός άοπλων πολιτών.

Ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, που προέβη σε συναισθηματικές δηλώσεις μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τις διάβαζε. Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν πολιτικό που αδυνατεί να εκφράσει απλή συντριβή, χωρίς να συμβουλεύεται έγγραφα τα οποία έχουν συνταχθεί από άλλους; Και ο οποίος αρνείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τις καταχρήσεις αστυνομικής εξουσίας και τη θεσμοποίηση των λεγόμενων κουκουλοφόρων;

Oι “urban riots” αποτελούν διαφορετικό φαινόμενο από όσα γνωρίζει η Ελλάδα των αγροτών, των δημοσίων υπαλλήλων, των παπάδων και των ταξιτζήδων. Στο χώρο της πόλης αναδύονται καινούργια στρώματα και καινούργια προβλήματα:φυλετικές διακρίσεις, υποβάθμιση σχολείων, κατάπτωση των εσώτερων πόλεων (με παράλληλο εξωραϊσμό των προαστίων), στεγαστική ανεπάρκεια. Οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει τη νοημοσύνη των πολιτικών

Απόσπασμα από το:
White Riots(ή «Άκου ανθρωπάκο»)
Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ – 11.12.2008

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-111)

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-111)

Μετά από επισήμανση του aufheber προσθέτω τα σημαντικότερα αποσπάσματα και έναν σύνδεσμο προς το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Παντελή Μπουκάλα που θα μπορούσε να έχει ή έχει ήδη τον τίτλο: άλλη μια “γενιά της ήττας”

“Ναι, αλλά τι αιτήματα έχουν τα παιδιά, τι ακριβώς θέλουν;” […] Το ερώτημα, που όσοι το απευθύνουν έχουν ήδη έτοιμη την απάντηση (“κανένα… τίποτε…”), έχει την ίδια σκόπευση απαξίωσης και ευτελισμού με την ερώτηση: “Ναι, αλλά τι γύρευε ένας δεκαπεντάχρονος στα Εξάρχεια;”, στο υπέδαφος του οποίου βρίσκεται το αυθεντικό ερώτημα: “Ναι, αλλά τι γυρεύει ένας δεκαπεντάχρονος να είναι δεκαπεντάχρονος;”. Γιατί δεν γερνάει, γιατί δεν γίνεται όμοιος μ’ εμάς μια ώρα αρχύτερα;

[…]

Την τήρηση του Συντάγματος ζητάνε, τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτε λιγότερο. Πρέπει να το γράψουν σε κατάλογο αιτημάτων αυτό και να το δώσουν στον φρούραρχο της Βουλής για να το δώσει αυτός με τη σειρά του στον κ. Πάγκαλο, στον κ. Στυλιανίδη, στον κ. Καραμανλή, στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος, πάντοτε καινοτόμος και μέσα στα πράγματα, διακήρυξε το δικαίωμα της νεολαίας στο σκέιτμπορντ;

[…]

Στο κίνημα των μαθητών, καμία ανταπόκριση από την πλευρά της νυν εξουσίας ή της επίδοξης διαδόχου της δεν είναι ορατή, ούτε καν η συμβολική αποπομπή κάποιου αστυνομικού αξιωματούχου ή έστω μια επίσημη μομφή […]  Το “ποια είναι τα αιτήματα των μαθητών” σημαίνει, σε απλά εξουσιαστικά, ότι δεν υπάρχουν αιτήματα, άρα οι νυν και οι μέλλοντες κυβερνήτες, άκαμπτοι, αλαζόνες, αυτονομιμοποιούμενοι, διαπλεκόμενοι, περίκλειστοι στον ασφαλισμένο μικρόκοσμό τους, δεν οφείλουν τίποτε και σε κανέναν. Με στυφή γεύση φοβάμαι ότι θα επιστρέψει και τούτη η γενιά στην αφετηρία της. Σαν μία ακόμη γενιά της ήττας. Και μόνο το ότι έναν Καραμανλή θα τον διαδεχθεί ένας Παπανδρέου, σ’ αυτή τη στάσιμη ιστορία μας που δεν λέει να ξεσκολίσει, αρκεί για να απογοητεύσει οποιονδήποτε.

Ο Παντελής Μπουκάλας είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”

Ένας σύνδεσμος προς το κείμενο
Κι ένας ακόμη

Fragkosyriani 1

Balkanizer_2008.11.18.

Balkanizer_2008.11.18.

Αφορμή στάθηκε μια εκτέλεση του τραγουδιού «Φραγκοσυριανή» από ένα ελληνικό μουσικό συγκρότημα που κάνει μουσική reggae (loco mondo) To άκουσα ένα καλό Σάββατο μεσημέρι συμμαζεύοντας στο σπίτι, από τον balkanizer μια ραδιοφωνική εκπομπή που κάνει ο Danko, o οποίος είναι ταυτόχρονα και ο τραγουδιστής από τους Trovači. Όλα καλά κι ωραία αλλά στην εκφώνηση ο Danko είπε ότι το reggae συγκρότημα πήρε στοιχεία φολκλόρ και τα πάντρεψε με άλλο ήχο. Εμένα που είμαι ευαίσθητος απέναντι στη  «Φραγκοσυριανή» γιατί είναι ένα από τα τραγούδια που αγαπάω, μ’ ενόχλησε να το λένε έτσι απλά φολκλόρ και να το ανακατεύουν με τα χιλιάδες, μυριάδες τραγούδια και μουσικές από άγνωστους και αφανής δημοτικούς μουσουργούς. Το τραγούδι αυτό το έχει συνθέσει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος με πλήρη την καλλιτεχνική του συνείδηση κι αυτός έχει όνομα και μουσικό χαρακτήρα. Αν οι ήχοι της μουσικής του, επειδή παράγονται από το μπουζούκι, ακούγονται στ’ αυτιά των ανίδεων σαν φολκλόρ, (τι πάει να πει αυτή η λέξη είναι άλλο πράμα) τότε δεν φταίει ο συνθέτης αλλά ο άπειρος ακροατής που δεν μπορεί, δεν έχει ασκηθεί, να διακρίνει τις λεπτές αποχρώσεις του μουσικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό έκατσα κι έγραψα σε μερικές αράδες το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη, ανέφερα τη Σύρο και το ότι στην Ελλάδα ζουν κι έλληνες καθολικοί που δεν είναι λιγότερο έλληνες επειδή δεν υπακούουν στο στερεότυπο του othodox (σαν τον ίδιο τον Μάρκο για παράδειγμα).
Ο Danko απάντησε αμέσως και κλήθηκα στην εκπομπή για να «λύσουμε τις διαφορές μας» και να του βάλω ν’ ακούσει το τραγούδι να το παίζει και να το τραγουδάει ο ίδιος ο Βαμβακάρης. (Το Σάββατο 22. Νοεμβρίου 2008)
Μιλήσαμε όμως γενικά και για άλλα θέματα. Για παράδειγμα, όταν με ρώτησε ο Danko τι είναι αυτό που μ’ ενοχλεί στην Ελλάδα, ακούγομαι να λέω (στα γερμανικά) ότι, στις πόλεις (και ειδικά στην πόλη που μεγάλωσα) μαζεύεται όλη η ασυναρτησία της χώρας.

Δίπλα σ’ αυτή την ευχάριστη μεσογειακή χαλαρότητα η κοινωνία κρατιέται σε ένα ισχυρό συντηρητισμό και είναι πολύ πιο κομφορμιστική (συμμορφωμένη) απ’ όσο θέλουν ν’ αντικρίσουν και να παραδεχτούν για τους εαυτούς τους όλοι (οι Ξέρεις-ποιος-είμαι-‘γώ). Οι νέοι κι όσοι άλλοι το χρειάζονται, πάντα βρίσκουν βέβαια τρόπους να ξεφεύγουν αλλά το κυρίαρχο κοινωνικό κατεστημένο που καθορίζει τα πράγματα (κοινωνία, οικονομία, αισθητική) είναι όντως ασφυκτικά κομφορμιστικό.

Δεν μου βγήκαν εύκολα αυτά τα λόγια αλλά μόλις τα ξεστόμισα κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι δυστυχώς δεν υπερβάλλω. Στο περίγραμμά τους τα πράγματα νομίζω ότι είναι έτσι: ασφυκτικά κομφορμιστικά.

Σήμερα πριν λίγες ώρες έμαθα κι εγώ για τη δολοφονία και τις ταραχές που ξέσπασαν στις πόλεις στην Ελλάδα. Τόσα σκάνδαλα άνθησαν τα τελευταία χρόνια, πέρα από τα καθημερινά σκάνδαλα, σκάνδαλα σαν ιδεογράμματα σκανδάλων, έτοιμα για τα αναγνωστικά των σχολείων κι ούτε ένα ξεκαθάρισμα ούτε μία συνέπεια στους θεσμούς και τις πρακτικές. Ένα στο πρόσωπο φτύσιμο κατ’ αγνώστου είναι οι τελευταίες δεκαετίες κοινωνικής και οργανωμένης ζωής στην Ελλάδα. Κι αυτός ο άγνωστος που φτύνεται είναι όλων το εγώ. Καθόλου δεν απορώ που γίνονται αυτές οι ταραχές. Οι όροι φαίνεται να τραβιούνται προς τα άκρα εδώ και πολύ καιρό. Τα λόγια, χιλιάδες μυριάδες λόγια, χρόνια τώρα, χάνονται στον αιθέρα και μένουν έξω από τα εφτασφράγιστα μυαλά των ανθρώπων. Γιατί να θεωρήσω υπερβολή το να ζητάει ν’ ακουστεί μια φωνή που μάλλιασε η γλώσσα της και θα ξεχάσει σε λίγο να μιλάει. Μου φαίνεται δικαιολογημένη η λαϊκή οργή κι ο νεκρός νέος το σκανδαλώδες πάλι θύμα.
Αφορμή στάθηκε η εκτέλεση του νέου. Ο λόγος όμως είναι πιο βαθύς από αυτό το βάρβαρο περιστατικό.