When does winter end?

Winter: the end? Cologne 21.02.2010

Winter: the end? Cologne 21.02.2010

Αν ρωτάτε εμένα, (ας αφεθώ για πέντε λεπτά να μιλήσω) μια αποσπασματική οπτική πάνω στο ζήτημα είναι η εξής: δεν πρόκειται για οικονομικό πρόβλημα αλλά για πρόβλημα νοοτροπίας και βαθιά πνευματικό. Τώρα εμφανίζεται και ως «βαρύ» οικονομικό ζήτημα και μάλιστα με τον ύπουλο τρόπο της μετατροπής του ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο. Το άσχημο είναι ότι αυτό το χρέος (και δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό χρέος) συνεχίζει να κληροδοτείται στις επόμενες γενιές τις δεσμεύει και τις σημαδεύει. Αυτή η αδικία σαν διαθήκη, μου φαίνεται μεγαλύτερη από την αδικία που γίνεται στα βάρη για το άμεσο ξελάσπωμα. Είναι φανερό ότι τα άμεσα οικονομικά μέτρα δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα. Η μόνη τους χρησιμότητα είναι η σηματοδότηση προς το εξωτερικό της υπακοής της χώρας. Προς το εσωτερικό ίσως για κάποιους να λειτουργήσει σαν μια κάποια αφύπνιση. Η συμμόρφωση της χώρας αυτή τη στιγμή είναι επιλογή χωρίς εναλλακτικές εφόσον το κοινωνικό κλίμα απέχει κατά πολύ από μεγάλα επαναστατικά ξεσπάσματα με μακρόπνοους πρακτικούς στόχους. Η λύση βρίσκεται κρυμμένη σε χιλιάδες μύχιες και φανερές μικρές αλλαγές νοοτροπίας και είναι ταυτόχρονα ατομικό και συλλογικό έργο. Γι αυτό μου φαίνεται, μολονότι οι ευθύνες των κυβερνώντων και του κυβερνήτη βαραίνουν πολύ, ότι είναι εκτός πραγματικότητας να απαιτεί κανείς από τους διαχηριστές παραπάνω από την προσπάθεια για μια συμβατική λύση παράτασης. Αυτή είναι πολλαπλώς άδικη αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την ύφανση ενός έστω λιγότερου ανεύθυνου κοινωνικού συμβιβασμού. Στον δρόμο αυτό χρήσιμη θα αποδειχθεί η αποπομπή της ανωνυμίας και η καλλιέργεια του ατομισμού! Πολλούς θα παραξενεύει αυτή η προτροπή. Ίσως γιατί η παραδομένη βαθιά ρωμαίικη ελληνορθόδοξη κουλτούρα μας, μας έμαθε καλά να κατατάσσουμε το «εγώ» στο κέντρο του κακού. Σαν ένα φίδι που τρώει την ουρά του αναπτύσσουμε μια συμπλεγματική νοοτροπία και ενώ είμαστε εγωμανείς, διαχέουμε το «είμαι» σε ένα ακαθόριστο σύννεφο μιας ιδιόμορφης στενής ομαδικότητας που μας πνίγει. Τα περιγράμματά μας αναιρούνται όλα πετιούνται στον ίδιο ντορβά και έτσι οι σχέσεις γίνονται δύσκολες. Οι επιλογές καταλήγουν να γίνονται με βάση προδιαγραμμένους, στείρους διαχωρισμούς κι έτσι απέχουν από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Ενώ έχουμε την ανάγκη να διογκώνουμε το «είμαι» και το «εγώ» στο βάθος έχουμε από καιρό απορρίψει τους εαυτούς μας και τους υποτιμάμε. Κι αυτή τη πρακτική την ασκούμε συλλογικά. Ίσως γι αυτό δεν ευοδώνουν οι αναζητήσεις για νέους κοινωνικούς συμβιβασμούς ή έστω τις λεγόμενες θεσμικές αλλαγές. Μπορούμε να διαπραγματευτούμε μόνο με σχήματα παραδεδομένα ή καταναλώσιμα, ποτέ ή έστω σπανίως πραγματικά καινούρια ή διαφορετικά. Οι συνειδητές αφαιρέσεις μας κάνουν να νιώθουμε ανασφαλείς. Δεν εμπιστευόμαστε το άτομο, το «εγώ», το «είμαι» και το «γίνομαι». Τις συμφωνημένες αφαιρέσεις, υποκρινόμαστε ότι τις παρακολουθούμε (γι’ αυτό αλληλοκατηγορούμαστε και μας κατηγορούν για απάτη) ένω τις έχουμε εγκαταλείψει από την αρχή για να πέσουμε να προσκυνήσουμε με χαρακτηριστική ανωριμότητα και αφέλεια στις μορφές. Αντιγράφουμε τους εαυτούς μας και τώρα πια και τους «άλλους». Εμφανιζόμαστε σαν τη μεταφορά των ομοιόμορφων μακρινών σ’ εμάς Ασιατών που δυσκολεύεσαι να διαφοροποιήσεις. Αυτό δεν φαίνεται στα πρόσωπά μας. Φαίνεται στο ήθος μας.
Ο κομφορμισμός, (η συμμορφοτικότητα να πώ;) συνθλίβει τους ανθρώπους στην Ελλάδα.

Advertisements

One response to “When does winter end?

  1. Pingback: Η ελληνική κρίση στο γερμανικό τύπο « boat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s