reflection

Flight to Toronto 2008.10.02

Flight to Toronto 2008.10.02

Σπεύδοντας να αποδεχτούμε την πολιτεία και τους φορείς της σε όλες τις εκφάνσεις τους ως τον μόνο νόμιμο φορέα του διαλόγου ανανεώνουμε την πίστη στην σύγχρονη εκδοχή μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου η συνομιλία διεξάγεται μόνον από τους συντεταγμένους φορείς της πολιτείας.

Αυτό όμως είναι ένα κομβικό σημείο: η βία που εκδηλώθηκε, η ετερογενής καταγωγή της βίας που εκδηλώθηκε δεν συνιστά λόγο που απευθύνεται – είναι απόλυτα αυτό-αναφορικός ή σχιζοφρενικός ο λόγος της βίας στρεφόμενος ενάντια στο ίδιο το σώμα που εκδηλώνει τη βία: η κοινωνία καταπίνει τις σάρκες της μετά τα παιδιά της κι αυτά τα δικά τους κ.ο.κ. Αλλά κι αυτό ακόμη θα μπορούσε να μην έχει καμία απολύτως σημασία

Το σημαντικό εν προκειμένω είναι το περιθώριο διαπραγμάτευσης ή διαμαρτυρίας και η μετατόπισή του: ένας νέος τόπος, μία νέα μορφή εκδήλωσης της διαπραγμάτευσης περικλείει ξανά ως έκφρασή της την ίδια τη βία: αυτή η θέση που διατυπώνω ισοδυναμεί με την άμεση απόκριση προς το μέρος μίας πολιτείας που βιαιοπραγεί ούτως ή άλλως σε πολλαπλό επίπεδο και με ύψιστο διακύβευμα το ίδιο το πρόσωπο, την ίδια τη ζωή. Ας μην σπεύσει κάποιος να συμπληρώσει, βία στη βία ή παρόμοια. Ας σπεύσει όμως να σκεφτεί ότι η κατάκτηση των τελευταίων εβδομάδων είναι η σαφής διάρρηξη της (διαρκούς) κοινωνικής ειρήνης που επαγγέλλεται αυτή η κατασκευασμένη συναίνεση μίας καθημερινής πρακτικής, των μέσων ενημέρωσης και της πολιτείας εν γένει. Είναι η αμφισβήτηση της συγκεκριμένης αυτής ιστορικής έκφρασης της νομιμότητας στον ελλαδικό χώρο.  Κι αυτό αφορά σε όλους.

απλώς για να επιστρέψω το αυτονόητο: έχουμε πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό. Απλώς στα συμπτώματα της εποχής προστέθηκε και η σαφής βία – και δεν προστέθηκε ως καπρίτσιο αλλά ως τραγική απόληξη της αδυναμίας στοιχειώδους συνεννόησης σε βασικά πράγματα: διότι κάθε συζήτηση, κάθε συνομιλία, κάθε διάλογος, κάθε αίτημα, ακόμη και παράκληση υπονομεύτηκε από την διαρκή υπενθύμιση της ασυμμετρίας της δύναμης των συνομιλητών, ένθεν κι ένθεν, μίας ασαφούς δηλαδή βίας. Κι αυτό αξίζει τον κόπο να το συγκρατήσουμε.

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι αποκολημένα από το blog through the looking glass. Όποιος θέλει να διαβάσει όλοκληρα τα κείμενα μπορεί να τα βρεί μοιρασμένα στις τρείς παρακάω καταχωρήσεις:

i fought the law and the law…
i fought the law… #1
i fought the law… #

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-094)

Είμαστε έθνος γέρων που κραδαίνουν μαγκούρες χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω τους. Οι καταστροφές, οι λεηλασίες οδηγούν σε όλο και πιο μισαλλόδοξες θέσεις: γιατί οι Πακιστανοί πλιατσικολογούν; Απάντηση: γιατί τούς προσφέρεται η δυνατότητα. Εξάλλου, η κλοπή ηλεκτρονικών υπολογιστών από μαγαζιά του κέντρου δεν συνιστά «βίαιο έγκλημα». Βίαιο έγκλημα είναι ο πυροβολισμός άοπλων πολιτών.

Ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, που προέβη σε συναισθηματικές δηλώσεις μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τις διάβαζε. Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν πολιτικό που αδυνατεί να εκφράσει απλή συντριβή, χωρίς να συμβουλεύεται έγγραφα τα οποία έχουν συνταχθεί από άλλους; Και ο οποίος αρνείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τις καταχρήσεις αστυνομικής εξουσίας και τη θεσμοποίηση των λεγόμενων κουκουλοφόρων;

Oι “urban riots” αποτελούν διαφορετικό φαινόμενο από όσα γνωρίζει η Ελλάδα των αγροτών, των δημοσίων υπαλλήλων, των παπάδων και των ταξιτζήδων. Στο χώρο της πόλης αναδύονται καινούργια στρώματα και καινούργια προβλήματα:φυλετικές διακρίσεις, υποβάθμιση σχολείων, κατάπτωση των εσώτερων πόλεων (με παράλληλο εξωραϊσμό των προαστίων), στεγαστική ανεπάρκεια. Οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει τη νοημοσύνη των πολιτικών

Απόσπασμα από το:
White Riots(ή «Άκου ανθρωπάκο»)
Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ – 11.12.2008

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-111)

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-111)

Μετά από επισήμανση του aufheber προσθέτω τα σημαντικότερα αποσπάσματα και έναν σύνδεσμο προς το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Παντελή Μπουκάλα που θα μπορούσε να έχει ή έχει ήδη τον τίτλο: άλλη μια “γενιά της ήττας”

“Ναι, αλλά τι αιτήματα έχουν τα παιδιά, τι ακριβώς θέλουν;” […] Το ερώτημα, που όσοι το απευθύνουν έχουν ήδη έτοιμη την απάντηση (“κανένα… τίποτε…”), έχει την ίδια σκόπευση απαξίωσης και ευτελισμού με την ερώτηση: “Ναι, αλλά τι γύρευε ένας δεκαπεντάχρονος στα Εξάρχεια;”, στο υπέδαφος του οποίου βρίσκεται το αυθεντικό ερώτημα: “Ναι, αλλά τι γυρεύει ένας δεκαπεντάχρονος να είναι δεκαπεντάχρονος;”. Γιατί δεν γερνάει, γιατί δεν γίνεται όμοιος μ’ εμάς μια ώρα αρχύτερα;

[…]

Την τήρηση του Συντάγματος ζητάνε, τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτε λιγότερο. Πρέπει να το γράψουν σε κατάλογο αιτημάτων αυτό και να το δώσουν στον φρούραρχο της Βουλής για να το δώσει αυτός με τη σειρά του στον κ. Πάγκαλο, στον κ. Στυλιανίδη, στον κ. Καραμανλή, στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος, πάντοτε καινοτόμος και μέσα στα πράγματα, διακήρυξε το δικαίωμα της νεολαίας στο σκέιτμπορντ;

[…]

Στο κίνημα των μαθητών, καμία ανταπόκριση από την πλευρά της νυν εξουσίας ή της επίδοξης διαδόχου της δεν είναι ορατή, ούτε καν η συμβολική αποπομπή κάποιου αστυνομικού αξιωματούχου ή έστω μια επίσημη μομφή […]  Το “ποια είναι τα αιτήματα των μαθητών” σημαίνει, σε απλά εξουσιαστικά, ότι δεν υπάρχουν αιτήματα, άρα οι νυν και οι μέλλοντες κυβερνήτες, άκαμπτοι, αλαζόνες, αυτονομιμοποιούμενοι, διαπλεκόμενοι, περίκλειστοι στον ασφαλισμένο μικρόκοσμό τους, δεν οφείλουν τίποτε και σε κανέναν. Με στυφή γεύση φοβάμαι ότι θα επιστρέψει και τούτη η γενιά στην αφετηρία της. Σαν μία ακόμη γενιά της ήττας. Και μόνο το ότι έναν Καραμανλή θα τον διαδεχθεί ένας Παπανδρέου, σ’ αυτή τη στάσιμη ιστορία μας που δεν λέει να ξεσκολίσει, αρκεί για να απογοητεύσει οποιονδήποτε.

Ο Παντελής Μπουκάλας είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”

Ένας σύνδεσμος προς το κείμενο
Κι ένας ακόμη

Advertisements

4 responses to “reflection

  1. Ωραίο και οι φωτογραφίες πολύ ωραίες, ειδικά η τελευταία. Ο μικρός είναι τάχα μου προσαρμοσμένος στη διαδικασία και ποζάρει ενώ είναι ήδη έτοιμος να πατήσει το σαπούνι χωρίς να έχει κανένα λόγο να το κάνει.Αχ αυτή η νεολαία!

  2. Το πιο Τρομακτικό το πιο Χυδαιο, τοπιο Βρωμερό
    Δεν ειναι τοσο
    αυτός ο Χορος μεταμφιεσμένων παρακαρατικών

    που ολοι ειδαμε να βιοπαραγουν σε πολλά βιντεο

    Αυτό το περιμεναμε και το βλεπαμε σε μικρογραφια τοσα χρονια
    Αλλά η σιωπή Δηθεν προοδευτικών ή και η ανοιχτή καλυψη της Αστυνομικής Βαραβαροτητας
    και ολη εκεινη η Χυδαια Υποκρισια αυτών που Δηθεν Ενοχληθηκαν απο το πανό στην Ακροπολη ….
    Κατα τ’αλλα καλές γιορτες και με οση ελπίδα απεμεινε στο κουτι της Πανδωρας ..

  3. Πράγματι: αχ αυτή η νεολαία!

    Δεν γνωρίζω τίποτα για πανώ στην Ακρόπολη αλλά οτιδήποτε φανερώνει τον συντηριτισμό και τον κονφορμισμό της γερασμένης ελληνικής κοινωνίας είναι πρόοδος.
    Καλές γιορτές!

  4. αμφίθυμο και το κείμενο και η σκέψη και η γεύση που άφησαν αυτές οι εβδομάδες… πρέπει να διεκδικήσουμε ξανά κάπως για το λογικό μας αυτό το θυμικό που ανεξέλεγκτο κατέλαβε όλη την πλατωνική μας ψυχή… προτού η διεκδίκηση εκφυλιστεί ξανά σε μία εκδίκηση και μία ακόμη βεντέτα… ας μην χρειαστούν μόνον ξανά τέτοιες Αφορμές, ας γίνεται διαρκώς αφορμή η καθημερινότητά μας (ας ακουστεί αυτό σαν ευχολόγιο)… καλές γιορτές και σε ευχαριστώ ξανά για την υπέρ-σύνδεση…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s