Ο επιπόλαιος θά ‘λεγε optimisme

Η ποίηση ανήκει στη ζωή ή η ποίηση ανασηκώνει τα μανίκια στη ζωή, όχι αλλού. Ίσως να μπορεί να το καταλάβει κανείς καλύτερα αυτό κοιτώντας την ανάποδη αντιστοιχία όπως τη περιγράφει ο ποιητής Νίκος Καρούζος. Ο ποιητής σε μια συζήτηση αναγκάζεται να ερμηνεύσει δυο στίχους του με παραπάνω λόγια:

«Κράζει το αηδόνι μαύρος κόρακας και θέλει τη φωνή του
Μα δεν έχει γλωσσα η δεύτερη ζωή μας» […]

Κοιτάχτε. Όταν λέω πως η «δεύτερη ζωή μας» είναι άλαλη, εννοώ το απερινόητο ή το αμετάδοτο που δρέπει τους μυστικούς και τους εντάσει στη σιωπή. Κείθε μέσα επικρατεί το μαύρο, χρόνος και χώρος τήκονται γλωσσα δεν υπάρχει. Εκεί ακριβώς σταμάτησε και ο Wittgenstein. Κατά συνέπεια τί δουλειά έχει σ’ ετούτο το σημείο η ποίηση […]
Εγώ ίσα, ίσα δέχομαι την ταύτηση της ποίησης με το αηδόνι και γι’ αυτόν το λόγο γράφω:
«Κράζει το αηδόνι μαύρος κόρακας και θέλει τη φωνή του».
Μα η ποίηση εδώ δν μπορεί να κάνει τίποτα. Λέγοντάς το διαφορετικά: η γλωσσα σηκώνει τα χέρια ψηλά. Το νιώθετε τώρα φαντάζομαι.

Απόσπασμα από δημοσίευση στο περιοδικό «Αντί» τεύχος 235, 24 Ιουνίου 1983 με τον υπότιτλο: «Ο ποιητής Νίκος Καρούζος μιλά στον Αντρέα Μπελεζίνη»
Γι’ αυτούς που θέλουν να διαβάζουν περισσότερα: σελ. 118 από το βιβλίο «Συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου» εκδόσεις Ίκαρος 2002, ISBN 960-7721-80-2

Ludwig Wittgenstein (1889 – 1951)
Δημοφιλής η καταληκτική φράση του: «για όσα δεν μπορεί να μιλά κανείς καλύτερα να σωπαίνει».
Tractatus Logico-philosophicus, εκδ. Παπαζήση, 1978

Και κάπου αλλού ο ποιητής αποκρίνεται:
«Τη μαχητικότητα εξαίρω, τη πιότερη μαχητικότητα: την ποίηση. Ο επιπόλαιος θά ‘λεγε optimisme».

Advertisements

5 responses to “Ο επιπόλαιος θά ‘λεγε optimisme

  1. “η ευγνωμοσύνη είναι το αντίδοτο της κατάθλιψης”
    από το βιβλίο του Ρίτσαρντ Καρλσον “Μην το σκέφτεσαι…ζήσε!” Απορώ και γω με το θράσος μου, αλλά το έγραψα. Όχι καλέ δεν το πήρα εγώ το βιβλίο..
    Πάλι δεν κατάλαβα κάτι;

  2. Η ευγνωμοσύνη είναι όντως κάτι πάρα πολύ μακρινό από την κατάθλιψη. Αλλά για να την έχεις σημαίνει ότι πιστεύεις σ΄ενα καλό θεό.
    Πάντοτε έλεγα ότι η βλακεία είναι μια μορφή εξυπνάδας πολλές φορές πολύ πιο αποτελεσματική από την ίδια την εξυπνάδα. Κοροιδεύουμε τ’ αμερικανάκια για τις βλακείες τους, αλλ΄αυτά μαζί με όλες τις ματαιότητες και τις αποτυχίες αντιπροσωπεύουν ακόμη και για τους ίδιους τους εχθρούς τους, μια πρόταση ζωής που ανοίγεται στο μέλλον με περιέργια και ενδιαφέρον δηλαδή με ζωντάνια.
    Η δε εξυπνάδα είναι πάντοτε τελικά ημιμάθεια και σέρνει μαζί της μεγαλύτερα ρεζιλίκια όπως η κατάθλιψη.
    Όσο είσαι παιδί ζεις ακόμη την αιωνιότητα. Είναι βλακεία αυτό;
    Μια χαρά κατάλαβες.

  3. Pingback: Χριστούγεννα του σταλαγμίτη – Νίκος Καρούζος « La Ivolution – non commercial

  4. Pingback: Νίκος Καρούζος – Χριστούγεννα του σταλαγμίτη | Uncensored Stories

  5. Pingback: Νίκος Καρούζος  – Σημειώσεις για τον Εμφύλιο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s