Sunrise on my window

Sunrise over the gulf of Messinia 2009.08.29

In our media dominated times I thought about this scene:

“Follow me, and I will make you fishers of men.”

While fishing, Simon was called by Jesus to be his follower along with his brother Andrew. He told them this, seeing them cast a net for fish.

The picture is maden here: Gulf of Messinia in Google maps >>

Bus station (εκ του ΚΤΕΛ)

Bus station in Athens 2009.08.24

Bus station in Athens 2009.08.24 Demand note: “keep on playing”

Flight to Athens

The Süddeutsche Zeitung from 2009.08.24 Under the picture the title was: “Griechische Tragödie” (“Greek tragedy”)

We were sitting on the plane flying to Athens while the forests of Attica around were under fire. We read on German newspapers that raging wildfires continue to close in on the capital. Once again, I thought, after the December 2008. But the December fires were different kind. We sow at the airport of Frankfurt that many newspapers putted this news on their first pages. On the Süddeutsche Zeitung first page, we sow a magnificent photo (from Getty Images) telling the hole story without to need any words. Under the picture the title was:

“Griechische Tragödie”
(“Greek tragedy”)

Anyway, Athens was for us only a pass-through and this time we stayed there only for the time that was necessary for a taxi to bring us to the bus station to continue our trip to south Peloponnesus. “Junioridis” didn’t notice anything about burning forests.

Flight to Athens, 2009.08.24

5 minutes before the landing I sow throe the small aeroplane window big clouds of smoke from wildfires over the hills.

Flight to Athens, 2009.08.24  with Olympic Airways

Sasha

At Richard's flat in Düsseldorf 2009.08.08 (file: 38Dw)

CSD Cologne 2009

Christopher Street Day in Cologne (July 5, 2009) 243

Christopher Street Day in Cologne (July 5, 2009) 122

Christopher Street Day in Cologne (July 5, 2009) 599

Christopher Street Day in Cologne.  (Gay Pride Day)

Pictures from yesterday evening (Sunday July 5, 2009). No time to post the others. You can see a few more in this link in facebook.

Four Thirds (4/3)

Cologne 2009.03.10 001

Cologne 2009.03.21

If you really mean it with the Four Thirds lenses, you make this: Rose (2)

Cologne 2009.03.22 112

Cologne 2009.03.14 058

Cologne 2009.03.14 057

Cologne 2009.03.14 050

I got some new lenses for my Digital SLR. Every ten years or so, it is good to check what technology have to say. I got new tools and its fun to play with them. More technical stuff here: Four Thirds system or read the Four Thirds story.

Ganz am Anfang war es Canon. Aber das ist lange her. Dann für fast 20 Jahre Nikon. Eine F3 mit einigen Objektiven. Nicht mal auto-focus war nötig. Als es letztens Digital und ernst werden sollte habe ich mich umgeguckt. Natürlich war erst fast klar  dass es wieder eine Nikon sein wird. Schließlich könnte ich die Objektive weiter nützen usw. Ich habe solange “gewartet” so dass die  zugängliche Vollformatige raus kam. Hab’ aber trozdem mich umgeguckt, ein Jahr lang. War auch in der letzte photokina 2008. Auch am Stand von Olympus. Ohne wirklich zu meinen dass ich auf Olympus einsteigen würde, aber begeistert von der Idee für die kleinste DSLR war ich vorher schon. Langsam habe ich auch von den Objektiven gehört. Jetzt habe ich bereits 6 davon …

Damals als ich mich für die Nikon F3 entschieden habe, hatte in Betracht die gute von Olympus genommen. Wie hieß sie noch mal? OM4-Ti ? Ich weiß es nicht mehr. Ich weiß nur dass sie sogar ein bisschen bessere messwerte hatte als die F3 und sie war sogar ein bisschen günstiger. Die Nikon war trotzdem damals die richtige. Allein nur die Kompatibilität die ich zwischen Kollegen, Freunden, Schulen usw. genossen habe war Grund genug. Die habe ich immer noch nicht los gegeben. Aber dass die Olympus gute Geräte macht habe ich nicht vergessen. Jetzt seit ende November 2008 bin ich immer mehr begeistert von meine Versuche und Rumspielereien. Ich denke man kann damit gut arbeiten.

We speak image

Photokina 2008.09.28

Πριν από μερικές ώρες έκλεισε η photokina 2008, η μεγαλύτερη και σημαντικότερη έκθεση γύρω από την τεχνολογία της φωτογραφίας. Η τελευταία φορά που ήμουν στην photokina πρέπει να ήταν το 2000 ή το 2002 δεν θυμάμαι, γιατί η επίσκεψη εκείνη δεν συνέπιπτε με φάση ενδιαφέροντος, για τις τεχνικές εξελίξεις και την θέση τους στην αγορά. Τότε τα εργαλεία που είχα στη διάθεσή μου, κάλυπταν τον τρόπο που ήθελα να κινηθώ φωτογραφικά. Κάθε 15 χρόνια περίπου, ενδιαφέρομαι κι εγώ με πολύ συγκεκριμένο τρόπο για τις τεχνικοοικονομικές εξελίξεις. Μέχρι πέρσι φωτογράφιζα ακόμη με μια κλασσική μονοοπτρική φωτογραφική μηχανή (Nikon F3) και χειροκίνητους φακούς χωρίς αυτόματη εστίαση χρησιμοποιώντας φιλμ 35mm. Τα προηγούμενα δυο τρία χρόνια είχα παράλληλα ανακαλύψει τα πολύ ελκυστικά χαρακτηριστικά της φωτογράφησης με ένα απλό συνηθισμένο κινητό τηλέφωνο. Πρέπει να έχουν συγκεντρωθεί πάνω 24.000 λήψεις από αυτή τη φάση. Ένα μικρό μέρος απ’ αυτές εκτίθεται εδώ στο blog σε σκόρπιες παλιότερες καταχωρήσεις. Από το τέλος της προηγούμενης χρονιάς ένιωσα ώριμος να εμβαθύνω στα πρακτικά της λήψης με ψηφιακή τεχνολογία και η  photokina  που συνέπεσε φέτος (γίνεται κάθε δυο χρόνια στη Κολωνία) αποδείχθηκε καλή ευκαιρία για την γρήγορη ενημέρωσή μου. Σήμερα τελευταία μέρα της έκθεσης ήμουν εκεί. Για τις εντυπώσεις μου μπορώ να συλλαβίσω την ακόλουθη λέξη: α-πί-στευ-το !  Φαντάζομαι ότι για τους έμπειρους επαγγελματίες ο εντυπωσιασμός μου είναι από καιρό ξεπερασμένος κι έχει να κάνει περισσότερο με την απουσία μου από τις τεχνικές εξελίξεις. Από την άλλη όμως η photokina όντως δεν είναι οποιαδήποτε έκθεση. Οι στόχοι μου ήταν πολύ συγκεκριμένοι και περιορίστηκα κατά την επίσκεψή μου στο δικό μου πλάνο. Αυτό σημαίνει ότι είδα ένα πολύ μικρό ποσοστό της έκθεσης. Κι αυτό κόστισε πάλι ολόκληρη την Κυριακή που πέρασε. Χαρακτηριστικό είναι ότι αυτά που έψαχνα, μ’ ενδιέφεραν κι έπιανα στα χέρια μου, αποδεικνύονταν ότι ήταν προϊόντα των οποίων η κυκλοφορία στην αγορά έπεται της λήξης της έκθεσης και για μερικά από αυτά θα πρέπει να περιμένει κανείς ακόμη κάνα δυο μήνες.
Θα αναφέρω μονολεκτικά τι έπιασα στα χέρια μου και άφησα να μ’ ενημερώσουν:

Nikon 700
Nikon D90
Nikon D300
Olympus E420
Olympus E520
Olympus E-3
Lumix G1
MINOX DSC
NOVOFLEX
Leica C-LUX-3 (συγκρίνετε μ’ αυτή, DMC-FX37K, από την Lumix Panasonic)
Leica C-LUX-4

Η φράση “we speak image” είναι από τα διαφιμηστικά της Canon

Photokina 2008.09.28

Photographical memo

Cologne Saturday, [14:55], March 1, 2008

Η πρώτη φωτογραφία πριν βγω από το σπίτι. Κάτι σαν δοκιμή, σαν κούρντισμα του οργάνου.

Το Σάββατο (αναφέρομαι στο προ-προηγούμενο Σάββατο) δέθηκα τον jouniorίδη και βγήκα για βόλτα. Αυτή τη φορά στην άλλη μεριά, στο κέντρο και την κίνηση της αγοράς. Με την μικρή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή στη τσέπη, μέσα σε 3 ώρες προέκυψαν γύρω στις 240 φωτογραφίες. Αν υπολογίσω γύρω στις τρεις με τέσσερις λήψεις για κάθε μοτίβο μας κάνουν γύρω στις 60 φωτογραφίες. Οι 40 από αυτές πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να χρησιμοποιηθούν εδώ και να αναρτηθούν. Δεν πρόκειται απαραίτητα για αριστουργήματα της φωτογραφικής τέχνης, μερικές φορές μάλιστα ίσως να έχουν και βασικά τεχνικά ελλείμματα. Συνήθως ακολουθούν βέβαια βασικές αρχές της οπτικής επικοινωνίας κι αυτό περισσότερο από μια συνέπεια που σκοπό έχει να διευκολύνει και να επιταχύνει, δηλαδή να κατευθύνει την κατανόηση της μικρής ιστορίας που «περιγράφεται» στον θεατή. Πολλές φορές όπως μπορεί να δει κανείς σ’ αυτό και στο άλλο blog, αυτή η εξιστόρηση περιορίζεται στην αναφορά τοπωνυμίας και χρόνου. Όταν έχω χρόνο και διάθεση γράφω λίγο περισσότερο και το foto-blog γίνεται λίγο πιο ενδιαφέρον νομίζω. Σχεδόν πάντα όμως αυτά που γράφω είναι με τέτοιο τρόπο γραμμένα ώστε να μην ανάβει συζήτηση, στιχομυθίες και αντιπαραθέσεις με τους λίγους επισκέπτες και σχολιαστές που περνάνε και βλέπουνε. Δεν θέτω ερωτήματα προς συζήτηση λέω κατευθείαν την άποψη μου. Κι αυτό κοστίζει σε χρόνο πολύ περισσότερο από το να αναρτώ φωτογραφίες. Πολλές φορές αναπαράγω, αναπέμπω πράγματα από αλλού. Αυτές είναι προσωπικές σημειώσεις κι έχουν να κάνουν με την εποχική διάθεση και κυρίως με τις σκέψεις που γεννιούνται μέσα μου. Τι να πει πάνω σ’ αυτά ένας θεατής; Μόνο τα δικά του αντίστοιχα νομίζω κι αυτό πάλι αν έχει το κουράγιο και την όρεξη.

Cologne Saturday, [15:30], March 1, 2008

Αυτή η φωτογραφία (η τρίτη στη σειρά λήψης κι όχι η δεύτερη) δεν λέει τίποτα. Τίποτα συνταρακτικό ή σημαντικό. Τυπικό δείγμα των χιλίων (άστοχων) λέξεων της κινέζικης παροιμίας που αντικαταστάθηκαν από μία εξίσου φλύαρη εικόνα. Πρόκειται απλώς για ένα φανταχτερό χρώμα πάνω σ’ ένα αντικείμενο βιομηχανικής παραγωγής που μπορεί εν δυνάμει να ανασύρει μνήμες οι οποίες λειτουργούν αναπαράγοντας συγκεκριμένα ιστορικο-οικονομικά πλαίσια, μπλα, μπλα, μπλα… Μια επιπλέον πληροφορία είναι ότι πρόκειται για σκηνή που εκτυλίσσεται στην Jülicher Strasse δηλαδή στον ίδιο άσημο δρόμο απ’ όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες από τον Νοέμβρη με τα δέντρα και το έντονο κίτρινο φύλλωμα από το προηγούμενο blog voice-icons σ’ αυτό το post >> Το χρώμα της πόλης και το χρώμα τ’ ουρανού

Ξέφυγα λίγο στην ανάλυση της κατάστασης εδώ αλλά το θέμα μου ήταν άλλο: Οι πολλές εικόνες που παράγονται γύρω μου καθημερινά, οι ιστορίες και οι σκέψεις που κρύβονται ή φανερώνονται από πίσω. Δηλαδή η υποκειμενικότητα της καθημερινότητάς μου. Γι’ αυτό (και για άλλους λόγους) ταιριάζει κι ο τίτλος «εφήμερο εγώ». Αυτές οι εικόνες λοιπόν δεν διεκδικούν επαίνους φωτογραφικής αριστοτεχνίας. Λειτουργούν μόνο μέσα στο πλαίσιο των συμφραζόμενων τα οποία πολλές φορές δεν αναφέρονται καθόλου ή βρίσκονται εντελώς αλλού και τίποτα δεν κατοχυρώνει σ’ έναν θεατή την πρόσβαση στις «προαπαιτήσεις». Παρόλο που συνήθως καταβάλω ακόμη και στις χειρότερες περιπτώσεις έναν ελάχιστο κόπο για να εξασφαλίσω μεταδοσιμότητα. Έτσι πολλές από αυτές τις εικόνες αν τις έβλεπε κανείς πιο ξεκομμένες από το γενικό τους πλαίσιο, αν για παράδειγμα τις έβλεπε κανείς έξω κι απ τα πλαίσια του blog, θα ήταν από ισορροπημένες, αδιάφορες μέχρι βαρετές, μερικές ίσως να παίζον στη κατηγορία cart postal(!)

Εμβόλιμα μόνο, εδώ θέλω να αναφέρω ότι πριν από δέκα χρόνια μου είχε γεννηθεί η επιθυμία να επεκτείνω τον τρόπο με τον οποίο έκανα φωτογραφίες όταν διαπίστωσα ότι μέσα από τον υπολογιστή μου ο οποίος στο φοιτητικό μου δωμάτιο ήταν ταυτόχρονα και δέκτης τηλεόρασης, ότι με το πληκτρολόγιο και το ποντίκι μπορώ να φωτογραφίζω snapshots από το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη μου επαφή με την ψηφιακή φωτογραφία, (πολύ πριν αρχίσουν να πουλιούνται ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στην αγορά). Τα χρόνια εκείνα έμενα κατάπληκτος μπροστά στις φωτογραφίες του Jurgen Klauke και με το προκατειλημμένο επαρχιώτικο μου μυαλό έφτανα στο σημείο να αναρωτιέμαι αν αυτό που κάνει είναι φωτογραφία ή κάτι άλλο. (Συνήθως στήνει μια μηχανή στο studio, πηγαίνει μπροστά από τον φακό και φωτογραφίζει τον εαυτό του σε διάφορες στάσεις και μορφασμούς). Με την «φωτογραφική μου παιδεία» έντονα επηρεασμένη από τα ελληνικά πλαίσια, φωτογραφία για μένα σήμαινε κάτι συγκεκριμένο (σ’ αυτή τη φράση κρύβεται η αντίφαση). Σήμαινε τέλος πάντων:
Garry Winogrand, Diane Arbus (αυτή ξεφεύγει λίγο, καταπληκτική φωτογράφος), August Sander, Νίκος Οικονομόπουλος, Dorothea Lange, Walker Evans, Willy Ronis … αν γνωρίζετε ή αν δείτε νομίζω καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Θυμάμαι πριν από 8, 9 χρόνια μια έκθεση με όλα τα σπουδαία φωτογραφικά έργα του Henri Cartier-Bresson. Μαγευτική εμπειρία. Αλλά ακόμη κι αυτός, είχε κάτι που μου έδειχνε μια άλλη κατεύθυνση. Για παράδειγμα οι φωτογραφίες στα κάδρα ήταν σχετικά μικρές. Καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά αν έχει συνηθίσει να βλέπει τα τεράστια format των σύγχρονων διάσημων φωτογράφων όταν εκθέτουν στα μουσεία και στις γκαλερί. (Andreas Gursky, [wiki>>], Thomas Ruff, [wiki>>]) Οι φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson ήταν φτιαγμένες για να αναπαραχθούν σε φθηνά τυπογραφικά χαρτιά εφημερίδων και περιοδικών κάτω από συγκεκριμένα συμπλέγματα πολιτιστικής «επικαιρότητας» ακόμη κι αν έσπαγαν το φράγμα του χρόνου και εξακολουθούν να είναι μαγικές πολλές δεκαετίες μετά.
Τα τελευταία χρόνια φωτογραφίζω συνειδητά, αλλιώς αλλά νομίζω ότι τον θαυμασμό μου για τους κλασσικούς που ανέφερά συνεχίζω να τον κουβαλάω μαζί μου. Οι φωτογραφίες αυτές είναι συνήθως αρμονικότατα κατάλληλες για να εικονογραφήσουν τις δύο τρεις σκέψεις που θέλω να σημειώσω και να μοιραστώ.

Οι σημερινή σοδειά από το πλήθος και μόνο δεν μου επιτρέπει να τις δείξω. Δεν εννοώ μόνο το πλήθος των φωτογραφιών, αναφέρομαι και στο συλλογισμούς που τις παρήγαγαν. Αν τις αναρτήσω όλες με μιας σήμερα, θα λειτουργήσουν ασύνδετα παρόλο που προέκυψαν μέσα σε δυο, τρεις ώρες, όλες στην ίδια γειτονιά. Ένας συνδετήριος κρίκος είμαι εγώ ο ίδιος και για να μπουν οι εικόνες σε μια αλληλουχία κατανοητή χρειάζεται να δώσω κάτι παραπάνω από μένα. Αυτό σημαίνει ότι οι εικόνες από μόνες τους δεν μιλάνε. Η κινέζικη παροιμία «μια εικόνα λέει όσα χίλιες λέξεις» μπορεί να έχει το δίκιο της, αλλά σήμερα με τόσες εικόνες και αναπαραγωγές γίνεται πιο πολύτιμο να προσφέρει κανείς όχι χίλιες λέξεις αλλά τις πέντε επιλεγμένες που σχηματίζουν ένα μήνυμα με όσο γίνεται πιο διαπεραστική αξία.

Cologne Saturday, [15:28], March 1, 2008

Siebenundvierzig und noch dazu ΔΚ (?)

Η δεύτερη σκηνή που αντίκρισα με μια σχετική έκπληξη στα πρώτα λεπτά της βόλτας μου στην άσημη Jülicher Strasse. Η φωτογραφία δεν λέει πολλά, πρόκειται όμως για ένα καλό «ζέσταμα υποκειμενικότητας»

Υπόσχομαι, κάθε φορά που θα χρησιμοποιώ στις επόμενες καταχωρήσεις εικόνες από την σημερινή Σαββατιάτικη βόλτα, να βάζω μία σύνδεση στη σημερινή καταχώρηση.

The view now

Guest room of a Monastery (Stavronikita – Athos)

The view now