Υπόδειγμα (παράδειγμα) σύμπνοιας

Σύμπνοια ['simbnia] ουσιαστικό θυλικού γένους (συμφωνία, ειρηνικό πνεύμα).
Στα γερμανικά: Übereinstimmung

Στα αγγλικά χρησιμοποιούνται πάλι λατινικές λέξεις: accordance, compliance, consensus.
Ή πιο πρακτικά αγγλοσαξωνικά: match – pl. matches, to act in agreement with, to agree (with so.), to be in agreement (with so./sth.)
Ίσως να ταίριαζε και μία ελληνικής προέλευσης: harmony

Source: www.youtube.com
LipDub réalisé durant la semaine d’initiations avec 172 étudiants en communication de l’Université du Québec à Montréal (UQAM). Tourné le 10 septembre 2009 en 2h15min. This LipDub has been produced during the integration week of UQAM (Quebec, Canada) with 172 communication students. …

Το video clip των φοιτητών έχει αφορμή ένα εμπορικό τραγούδι. Η καλλιτεχνική ποιότητα του αντίστοιχου video clip της εμπορικής παραγωγής, δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση μ’ αυτό που κατάφεραν οι φοιτητές στο Québec. (Προτείνω να μην το δείτε).

Eλληνική παρακμή

Broken old plastic chair under oliv trees in Greece

… θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα λέει ο ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) σε 40 μέρες από τώρα, όταν τα ΜΑΤ θα δέρνουν την αναρχοαυτόνομη Αθήνα, στην καυτή ζώνη από 17 Νοεμβρίου έως τα μέσα του Δεκέμβρη. Τι θα του πουν στας Ευρώπας, σε 3 βδομάδες, όταν θα πάει γυρεύοντας για 3ετή αναστολή με ταυτόχρονη πολιτική ΑΥΞΗΣΗΣ του χρέους της χώρας. Τι θα του πουν οι ενδιαφερόμενοι αν δεν ανοίξει ΑΜΕΣΩΣ τις 100 μονάδες εντατικής, που μένουν κλειστές, όταν πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα πνευμονίας από τη νέα γρίπη. Τι θα του πουν οι φοιτητές όταν επιχειρήσει (υλοποιώντας τις ντιρεκτίβες της ΕΕ) να αναγνωρίσει κανονικά και με το νόμο τα κολέγια. Τι θα του πουν οι αγρότες, αρχές Γενάρη του ‘10, όταν θα ξαναβγούν με τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς κλπ, κλπ.

Δε θα γελάμε. Ούτε ο ΓΑΠ θα γελάει. Ο μόνος που ΠΙΘΑΝΟΝ να γελάει είναι ο ΚΑΚ (Κώστας Αχιλλέα Καραμανλή), επειδή γλίτωσε από όλα αυτά.

Πάνος Ζέρβας
στη καλύβα ψηλά στο βουνό, Σεπτεμβρίου 29, 2009 στο 11:40 μμ

[...] αυτό που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία πια, είναι πολύ μεγάλο, σοβαρό, δύσκολο – σαφώς πέρα από τις δυνατότητες των κομμάτων (μεγάλων και μικρών) και του πολιτικού προσωπικού που κυριαρχεί. Πολύ πέρα και από τις δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ.

Ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουμε, τουλάχιστον ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις… ;-)

Πάνος Ζέρβας
στη καλύβα ψηλά στο βουνό, Σεπτεμβρίου 30, 2009 στο 1:33 πμ

Ναι είναι πολύ «μεγάλο» το πρόβλημα, και τα περισσότερα κόμματα, μεγάλα και μικρά, είναι δυστυχώς μάλλον μέρος του προβλήματος παρά πιθανές λύσεις. Όπως και οι ρόλοι που επιφυλάσσονται στα πρόσωπα, σαν αυτό του ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) ή του ΚΑΚ (Κώστας Αχιλλέα Καραμανλή) για παράδειγμα.

Και μόνο το αράδιασμα έτσι στα πρόχειρα της συνηθισμένης «φυσικής ροής» της ελληνικής πραγματικότητας για τις «πρώτες 100 μέρες του αλλουνού», σε πιάνει ένας πόνος βαθύς. Όχι τόσο από τα ίδια τα γνωστά προβλήματα, αλλά περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της αέναης επανάληψης και της στασιμότητας. Από μόνη της μια απλή λογιστική απαρίθμηση, και η φυσικότητα με την οποία γίνονται αποδεκτά στο κοινό συνειδητό της Ελλάδας φανερώνει κάτι σημαντικό…

Τι είναι όμως αυτό που φανερώνεται; Ας του δώσουμε επιτέλους όνομα αυτού του πράγματος που αποκαλύπτεται κι εδώ κι αλλού και συνέχεια εδώ και χρόνια, τετραετίες, δεκαετίες, γενεές, και αιώνες για να ακριβολογούμε. (Από τη μία η γενική σκέψη, η γενίκευση που προσπαθώ τώρα να κάνω, κι από την άλλη η ακριβολογία, είναι και τα δύο στοιχεία που στο κοινό συνειδητό της Ελλάδας αντιμετωπίζονται με αλλεργική απέχθεια). Επανέρχομαι: θέλω να προτείνω ένα όνομα με το οποίο να μπορούμε να ονοματίζουμε το «μεγάλο» πρόβλημα. Πιστεύω ότι βοηθάει να δίνουμε λέξεις στα πράγματα. Και όταν το κάνουμε αυτό με ευστοχία βοηθάει ακόμη καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο το ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα ελληνικά τραγελαφικά και τραγικά που αραδιάζουμε με αθλητικό ζήλο πια, πρώτα και κυρίως στο επίπεδο της γλώσσας συμβαίνουν. Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού έτσι γίνεται.

Η πρότασή μου δεν είναι πρωτότυπη, εγώ τελευταία αυτό το πολύ «μεγάλο» πρόβλημα το λέω συνειδητά: «ελληνική παρακμή». Ας κατανοηθεί με το εύρος που απαιτείται.

Αν το επαναλάβει κανείς στη σκέψη του μερικές φορές, και ενεργοποιήσει μηχανισμούς κατανόησης του παρόντος, κάνει καλό και βοηθάει στην επίλυση του κοινού προβλήματος. Το πρόβλημα είναι πράγματι μεγάλο, και ξεκινάει όχι μόνο από παλιά (πολύ παλιά, κάνα δυο αιώνες πριν από την τουρκοκρατία, και πήρε από νωρίς μορφή, όταν μαρμάρωσε ο λαϊκός βασιλιάς των ρωμιών). Είναι και βαθύ, πολύ, πάρα πολύ βαθύ. Φτάνει στις ψυχές μας. Δεν γεννιόμαστε μ’ αυτό, αλλά αναπαράγεται με καταπληκτική συνέπεια αθόρυβα σε κάθε καινούρια γενιά. Ότι κι αν πούμε για το μέγεθος, το χαρακτήρα και τις ιδιομορφίες της «ελληνικής παρακμής» (δεν νομίζεται ότι ταιριάζει ο όρος;) ή κατάσταση είναι τέτοια που ακριβώς λόγω της ασχήμιας της εκλιπαρεί για λύση. Φιγούρες σαν τον ΓΑΠ ή όμοιες «απόπειρες κληρονομικής ή επίκτητης χαρισματικότητας» συνήθως επιδεινώνουν την μαζική νάρκωση και την τύφλα. Μορφές όμως που ξεχωρίζουν και λειτουργούν παραδειγματικά πιστεύω ότι είναι κομμάτι της διεξόδου, αλλά ας μη τους ψάχνουμε εκεί που αποκλείεται να βρεθούν. Τέτοιοι άνθρωποι, υπάρχουν, αλλά είναι απασχολημένοι και δεν έχουν χρόνο για να γίνουν δημοφιλείς. Αυτό ίσως συμβεί παρεμπιπτόντως. Η δουλειά στην άκρη του κουβαριού προέχει. Ενώ υπουργός, ο καθένας μπορεί να γίνει …

H υιοθέτηση του όρου «ελληνική παρακμή» για το γενικό πρόβλημα στην Ελλάδα ανταποκρίνεται πλήρως στα άσχημα που περιγράφονται εδώ κι εκεί στις δημόσιες και ιδιωτικές συναλλαγές μας. Aνταποκρίνεται και σ’ άλλα βέβαια, ευρύτερα και γενικότερα σημάδια του λαϊκού πολιτισμού στην Ελλάδα. Δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονης λαϊκής κουλτούρας κι αυτό αξίζει να λειτουργήσει ελπιδοφόρα και για κείνα τα καταρρακωμένα κομμάτια του εαυτού μας. Να σας πω μόνο ένα: τη μουσική και το τραγούδι (που χει αξία για τον πολιτισμό, κατά τη γνώμη μου το ίδιου βάρους όσο και η γλώσσα η ίδια – ή οποία πάλι είναι το πιο «ελληνικό» απ’ όλα όσα μας απέμειναν). Ότι μπορεί να κουβαλήσει αυτή, κρυφά και φανερά, σαν συνταγές σκέψης ας πούμε, ίσως μας κάνει να πλάσουμε και μια αξία που νά ‘ναι λίγο διαφορετική απ τις άλλες. Αλλιώς, όσο γρηγορότερο παρακμάσουμε τόσο το καλύτερο για μας και τα παιδιά μας. Είναι όμως αξιόλογο που αυτή η διαδικασία, της παρακμής, ενώ έχει οδηγήσει σε απίστευτους «φυσικούς ακρωτηριασμούς», σε «αιμορραγίες υπερωκεάνιες» κι ενώ εξελίσσεται πράγματι εδώ και αιώνες πια, ακόμη δεν κατάφερε να έρθει σε τέλος. Ίσως κάτι να κρύβεται εδώ που αξίζει να σωθεί. Αλλιώς, κι επειδή η εποχή μας είναι εποχή της επιτάχυνσης, όπως είπα, το γοργόν και χάριν έχει, και καθόλου δεν το αποκλείω γιατί είναι μια λύσις κι αυτό.

Πίσω από τον τίτλο «ελληνική παρακμή» όμως κρύβεται κυρίως η αφυπνιστική διάθεση για επαναφορά στην πραγματικότητα του λόγου και της πρακτικής, ως έναυσμα για τον απεγκλωβισμό. Και η κατάδειξη των άσχημων, μόνο σαν εργαλείο για το ξύπνημα της σκέψης έχει πρακτικό νόημα κι όχι για να ενισχύσει την παραλυτική μαζική κατάθλιψη που διαβιούμε συλλογικά. Μεγαλύτερη αξία έχει λοιπόν η αισιοδοξία που βιώνεται εν γνώση και εν πλήρη συνείδηση της «ελληνικής παρακμής». Γιατί αισιόδοξος δεν είναι αυτός που χαμογελάει ότι κι αν συμβαίνει και δια παντός. Εν ανάγκη με τη χρήση μπόλικου αναισθητικού, με τη δικαιολογία του «ταμπεραμέντου» του και το ύφος του απελεύθερου γλεντζέ. Αυτού του γλεντζέ που χρεώνει δυσβάστακτα το μέλλον και το χώρο που δεν του ανήκει και μόνο με την βαρβαρότητα του άρρωστου και του πληγωμένου τραβάει με τη βία στην κατοχή του. (Αυτός, ο ίδιος ο Ζορμπάς είναι ο πραγματικός αντίπαλος).

Τα παραπάνω γράφονται την εβδομάδα πριν από την Κυριακή της 4ης Οκτωβρίου 2009. Λίγες μέρες πριν από εκείνη την Κυριακή δηλαδή, με τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές και την μεγάλη αμηχανία μπροστά στο αφηρημένο ή το πρακτικό νόημά τους.

Broken old plastic chair under oliv trees in Greece

Έκτακτες εκλογές

Finikounta (South Peloponnesos) September, 3, 2009

Αν ήμουν στην Ελλάδα θα πήγαινα να ψηφίσω. Θα ψήφιζα με βασικό κριτήριο, τις παραπάνω σκέψεις για το ζήτημα  της «ελληνικής παρακμής»

Λίγα λόγια τώρα για την ίδια την τεχνική λοταρία των εκλογών:

Η λογική του ψηφοφόρου της αγέλης ακολουθεί απλώς ένα αόριστο γελοίο κύρος που εκπέμπει ο κάθε τυχαίος (ενίοτε παντελώς ακατάλληλος με πρακτικά κριτήρια) που επιδίωξε ή έτυχε να είναι κοντά στη πηγή της εξουσίας. Ανεξάρτητα από την ποιότητα της δουλειάς του αυτός ο κανένας, λίγους μήνες μετά τις εκλογές, όποιος κι αν είναι ακτινοβολεί! Όποιος κι αν αναδείχθηκε πρωθυπουργός, καβατζώνει συνήθως ένα αδικαιολόγητο bonus «ήθους» και άλλες φορές λιγότερο κι άλλες περισσότερο, φαίνεται στις στατιστικές ως ο «καταλληλότερος για τη θέση του» και παρόμοια τραγελαφικά. Έτσι χαίρει ο κάθε τυχαίος αναιτιολόγητης αποδοχής και υψηλού σεβασμού … (Για να το πούμε απλά, η εξουσία τους κάνει σέξυ) Όλα δείχνουν όμως ότι αυτή τη φορά ο ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) αν κερδίσει στις αυριανές εκλογές, δεν θα μπορέσει να έχει τα οφέλη αυτού του σχήματος. Μακάρι. Ας δούμε.

Αν το βασικό κριτήριο για την αυριανή ψήφο θέλει να είναι η σαφήνεια και η τάξις πολιτικής θέσεως, ένα ειν’ το κόμμα κι ένα δεύτερο είναι το ΛΑΟΣ. Ίσως όμως γίνεται αντιληπτό μ αυτά τα παραδείγματα, ότι αυτό που ονομάζεται χάος δεν είναι πάντα κάτι αρνητικό. Δεν θέλω να αμφισβητήσω την ανάγκη για σαφήνεια των πολιτικών προτάσεων που απαιτείται από τους υποψήφιους αυριανούς διαχειριστές της εξουσίας. Ούτε και την ανάγκη της υπευθυνότητας και την απαίτηση για ικανότητα συλλογικής και ατομικής δουλειάς που θα φέρνει αποτελέσματα. Τι σχέση έχει μ΄ αυτά το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ (και γενικά η νοοτροπία των λεγόμενων «αυτοδύναμων ισχυρών κυβερνήσεων») δεν μπορώ να καταλάβω. Αυτή η νοοτροπία απλώς ενισχύει την απόσταση της πολιτικής από μια πρακτική πολιτικών απόψεων, πολιτικών θέσεων και προτάσεων που μπορούν να συζητηθούν για τα διάφορα ζητήματα. Στρέφει και διαστρέφει την εικόνα του πολιτικού ζητήματος στα πρόσωπα και τις πολιτικές μερίδες και όχι στα ίδια τα ζητήματα. Δεν είναι τυχαίο αυτό, αλλά πάλι αρνούμαι να αγνοήσω το γεγονός της απλής ανωριμότητας ή της απλής βλακείας που μπορεί να διαμορφώσει καθοριστικά την ανθρώπινη καθημερινότητα. Εννοώ ότι πολλές φορές η γενική κακοδαιμονία δεν έχει τις ρίζες της σε καλά κουρδισμένα συστήματα αλλά απλά σε ξεκούρδιστες ανώριμες έως βλακώδεις νοοτροπίες και συμπεριφορές και όχι σε ισχυρά υπερπέραν που ορίζουν τη μιζέρια μας. Τεράστιες μάζες αυτού του βραδέως κινούμενου παχύρρευστου λαού θα ξανά-ψηφίσουν αυτά που ξέρουν και δεν εμπιστεύονται. Μετριασμένη μου ευχή είναι κάθε φορά που γίνονται εκλογές να συμμετέχουν σ αυτή τη παχύρρευστη μάζα -όχι στις εκλογές- όλο και λιγότεροι υπεύθυνοι πολίτες. Συμμετοχή λοιπόν ακόμη κι όταν είναι δύσκολη η επιλογή εναλλακτικών ψήφων. Προσπαθώ να σκέφτομαι πρακτικά. Εκεί χωράει βεβαίως όχι μόνο σμίλευμα της πολιτικής στάσης αλλά ακόμη και ένα ελάχιστο στατιστικής στρατηγικής. Γιατί η αξία των εκλογικών διαδικασιών είναι σχετική. Πολύ σχετική και περιορισμένη. Αυτά περί γιορτής της Δημοκρατίας είναι σαφώς βάρβαρα κουραφέξαλα. Η ως ένα βαθμό προδιαγεγραμμένη λειτουργία του αποτελέσματος σαν στατιστική λοταρία, είναι γεγονός στις “μαζικές δημοκρατίες” που ζούμε. Δεν χρειάζεται όμως και να το επιδοτούμε. Ούτε με την ψήφο μας αλλά ούτε και με την αποχή μας.

Bus station (εκ του ΚΤΕΛ)

Bus station in Athens 2009.08.24

Bus station in Athens 2009.08.24 Demand note: “keep on playing”

Flight to Athens

The Süddeutsche Zeitung from 2009.08.24 Under the picture the title was: “Griechische Tragödie” (“Greek tragedy”)

We were sitting on the plane flying to Athens while the forests of Attica around were under fire. We read on German newspapers that raging wildfires continue to close in on the capital. Once again, I thought, after the December 2008. But the December fires were different kind. We sow at the airport of Frankfurt that many newspapers putted this news on their first pages. On the Süddeutsche Zeitung first page, we sow a magnificent photo (from Getty Images) telling the hole story without to need any words. Under the picture the title was:

“Griechische Tragödie”
(“Greek tragedy”)

Anyway, Athens was for us only a pass-through and this time we stayed there only for the time that was necessary for a taxi to bring us to the bus station to continue our trip to south Peloponnesus. “Junioridis” didn’t notice anything about burning forests.

Flight to Athens, 2009.08.24

5 minutes before the landing I sow throe the small aeroplane window big clouds of smoke from wildfires over the hills.

Flight to Athens, 2009.08.24  with Olympic Airways

reflection

Flight to Toronto 2008.10.02

Σπεύδοντας να αποδεχτούμε την πολιτεία και τους φορείς της σε όλες τις εκφάνσεις τους ως τον μόνο νόμιμο φορέα του διαλόγου ανανεώνουμε την πίστη στην σύγχρονη εκδοχή μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου η συνομιλία διεξάγεται μόνον από τους συντεταγμένους φορείς της πολιτείας.

Αυτό όμως είναι ένα κομβικό σημείο: η βία που εκδηλώθηκε, η ετερογενής καταγωγή της βίας που εκδηλώθηκε δεν συνιστά λόγο που απευθύνεται – είναι απόλυτα αυτό-αναφορικός ή σχιζοφρενικός ο λόγος της βίας στρεφόμενος ενάντια στο ίδιο το σώμα που εκδηλώνει τη βία: η κοινωνία καταπίνει τις σάρκες της μετά τα παιδιά της κι αυτά τα δικά τους κ.ο.κ. Αλλά κι αυτό ακόμη θα μπορούσε να μην έχει καμία απολύτως σημασία

Το σημαντικό εν προκειμένω είναι το περιθώριο διαπραγμάτευσης ή διαμαρτυρίας και η μετατόπισή του: ένας νέος τόπος, μία νέα μορφή εκδήλωσης της διαπραγμάτευσης περικλείει ξανά ως έκφρασή της την ίδια τη βία: αυτή η θέση που διατυπώνω ισοδυναμεί με την άμεση απόκριση προς το μέρος μίας πολιτείας που βιαιοπραγεί ούτως ή άλλως σε πολλαπλό επίπεδο και με ύψιστο διακύβευμα το ίδιο το πρόσωπο, την ίδια τη ζωή. Ας μην σπεύσει κάποιος να συμπληρώσει, βία στη βία ή παρόμοια. Ας σπεύσει όμως να σκεφτεί ότι η κατάκτηση των τελευταίων εβδομάδων είναι η σαφής διάρρηξη της (διαρκούς) κοινωνικής ειρήνης που επαγγέλλεται αυτή η κατασκευασμένη συναίνεση μίας καθημερινής πρακτικής, των μέσων ενημέρωσης και της πολιτείας εν γένει. Είναι η αμφισβήτηση της συγκεκριμένης αυτής ιστορικής έκφρασης της νομιμότητας στον ελλαδικό χώρο.  Κι αυτό αφορά σε όλους.

απλώς για να επιστρέψω το αυτονόητο: έχουμε πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό. Απλώς στα συμπτώματα της εποχής προστέθηκε και η σαφής βία – και δεν προστέθηκε ως καπρίτσιο αλλά ως τραγική απόληξη της αδυναμίας στοιχειώδους συνεννόησης σε βασικά πράγματα: διότι κάθε συζήτηση, κάθε συνομιλία, κάθε διάλογος, κάθε αίτημα, ακόμη και παράκληση υπονομεύτηκε από την διαρκή υπενθύμιση της ασυμμετρίας της δύναμης των συνομιλητών, ένθεν κι ένθεν, μίας ασαφούς δηλαδή βίας. Κι αυτό αξίζει τον κόπο να το συγκρατήσουμε.

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι αποκολημένα από το blog through the looking glass. Όποιος θέλει να διαβάσει όλοκληρα τα κείμενα μπορεί να τα βρεί μοιρασμένα στις τρείς παρακάω καταχωρήσεις:

i fought the law and the law…
i fought the law… #1
i fought the law… #

Είμαστε έθνος γέρων που κραδαίνουν μαγκούρες χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω τους. Οι καταστροφές, οι λεηλασίες οδηγούν σε όλο και πιο μισαλλόδοξες θέσεις: γιατί οι Πακιστανοί πλιατσικολογούν; Απάντηση: γιατί τούς προσφέρεται η δυνατότητα. Εξάλλου, η κλοπή ηλεκτρονικών υπολογιστών από μαγαζιά του κέντρου δεν συνιστά «βίαιο έγκλημα». Βίαιο έγκλημα είναι ο πυροβολισμός άοπλων πολιτών.

Ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής, που προέβη σε συναισθηματικές δηλώσεις μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τις διάβαζε. Τι μπορεί να περιμένει κανείς από έναν πολιτικό που αδυνατεί να εκφράσει απλή συντριβή, χωρίς να συμβουλεύεται έγγραφα τα οποία έχουν συνταχθεί από άλλους; Και ο οποίος αρνείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τις καταχρήσεις αστυνομικής εξουσίας και τη θεσμοποίηση των λεγόμενων κουκουλοφόρων;

Oι “urban riots” αποτελούν διαφορετικό φαινόμενο από όσα γνωρίζει η Ελλάδα των αγροτών, των δημοσίων υπαλλήλων, των παπάδων και των ταξιτζήδων. Στο χώρο της πόλης αναδύονται καινούργια στρώματα και καινούργια προβλήματα:φυλετικές διακρίσεις, υποβάθμιση σχολείων, κατάπτωση των εσώτερων πόλεων (με παράλληλο εξωραϊσμό των προαστίων), στεγαστική ανεπάρκεια. Οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει τη νοημοσύνη των πολιτικών

Απόσπασμα από το:
White Riots(ή «Άκου ανθρωπάκο»)
Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ – 11.12.2008

Flight to Toronto 2008.10.02 (pic-111)

Μετά από επισήμανση του aufheber προσθέτω τα σημαντικότερα αποσπάσματα και έναν σύνδεσμο προς το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Παντελή Μπουκάλα που θα μπορούσε να έχει ή έχει ήδη τον τίτλο: άλλη μια “γενιά της ήττας”

“Ναι, αλλά τι αιτήματα έχουν τα παιδιά, τι ακριβώς θέλουν;” [...] Το ερώτημα, που όσοι το απευθύνουν έχουν ήδη έτοιμη την απάντηση (“κανένα… τίποτε…”), έχει την ίδια σκόπευση απαξίωσης και ευτελισμού με την ερώτηση: “Ναι, αλλά τι γύρευε ένας δεκαπεντάχρονος στα Εξάρχεια;”, στο υπέδαφος του οποίου βρίσκεται το αυθεντικό ερώτημα: “Ναι, αλλά τι γυρεύει ένας δεκαπεντάχρονος να είναι δεκαπεντάχρονος;”. Γιατί δεν γερνάει, γιατί δεν γίνεται όμοιος μ’ εμάς μια ώρα αρχύτερα;

[...]

Την τήρηση του Συντάγματος ζητάνε, τίποτε περισσότερο αλλά και τίποτε λιγότερο. Πρέπει να το γράψουν σε κατάλογο αιτημάτων αυτό και να το δώσουν στον φρούραρχο της Βουλής για να το δώσει αυτός με τη σειρά του στον κ. Πάγκαλο, στον κ. Στυλιανίδη, στον κ. Καραμανλή, στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος, πάντοτε καινοτόμος και μέσα στα πράγματα, διακήρυξε το δικαίωμα της νεολαίας στο σκέιτμπορντ;

[...]

Στο κίνημα των μαθητών, καμία ανταπόκριση από την πλευρά της νυν εξουσίας ή της επίδοξης διαδόχου της δεν είναι ορατή, ούτε καν η συμβολική αποπομπή κάποιου αστυνομικού αξιωματούχου ή έστω μια επίσημη μομφή [...]  Το “ποια είναι τα αιτήματα των μαθητών” σημαίνει, σε απλά εξουσιαστικά, ότι δεν υπάρχουν αιτήματα, άρα οι νυν και οι μέλλοντες κυβερνήτες, άκαμπτοι, αλαζόνες, αυτονομιμοποιούμενοι, διαπλεκόμενοι, περίκλειστοι στον ασφαλισμένο μικρόκοσμό τους, δεν οφείλουν τίποτε και σε κανέναν. Με στυφή γεύση φοβάμαι ότι θα επιστρέψει και τούτη η γενιά στην αφετηρία της. Σαν μία ακόμη γενιά της ήττας. Και μόνο το ότι έναν Καραμανλή θα τον διαδεχθεί ένας Παπανδρέου, σ’ αυτή τη στάσιμη ιστορία μας που δεν λέει να ξεσκολίσει, αρκεί για να απογοητεύσει οποιονδήποτε.

Ο Παντελής Μπουκάλας είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα “Καθημερινή”

Ένας σύνδεσμος προς το κείμενο
Κι ένας ακόμη

Views out of time: Thessaloniki, Tsimiski-str.

Thessaloniki, Tsimiski-str. 2008.06.20 (pic-08w)

Thessaloniki, Aristotelous-Tsimiski-str. 2008.06.19 (pic-36w)

Thessaloniki, Tsimiski-str. 2008.06.19 (pic-15w)

Thessaloniki, Katouni-Tsimiski-str. 2008.06.19 (pic-10w)

Thessaloniki, Tsimiski-Kouskoura-str. (Delikatessen) 2008.06.19 (pic-35w)

Greek art

Thessaloniki, exhibition cheapart 2008.06.19 (pic-19w) Painting by Papadopoulos Antonis

Thessaloniki, exhibition cheapart 2008.06.19 (pic-10w) Painting by Papadopoulos Antonis

Thessaloniki, exhibition cheapart 2008.06.19 (pic-22w) Painting by Tsimpourla Maria

Thessaloniki, exhibition cheapart 2008.06.19 (17w) Painting by Agapitakis Agapitos

Οι φωτογραφίες από τα έργα προέρχονται από την έκθεση cheapart που έγινε από 19.6 μέχρι 10.7.2008 στο κτίριο κοιτώνων στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα στη Θεσσαλονίκη. Βρέθηκα εκεί στα εγκαίνια της έκθεσης το καλοκαίρι που πέρασε. Τους καλλιτέχνες των έργων δεν τους γνωρίζω. Οτιδήποτε συνειρμοί ανεγείρονται τώρα πια, είναι συμπτωματικοί (όπως τα συμπτώματα που μπορεί να διαγνώσει ο μάγος του οικισμού).

Το ίδιο απόγευμα επισκέφθηκα και μια άλλη έκθεση νέων καλλιτεχνών σ’ ένα αποθηκευτικό χώρο στο λιμάνι της πόλης. Αλλά η άλλη έκθεση δεν ήταν Greek art και θέλει άλλη καταχώρηση.

Fragkosyriani 1

Balkanizer_2008.11.18.

Αφορμή στάθηκε μια εκτέλεση του τραγουδιού «Φραγκοσυριανή» από ένα ελληνικό μουσικό συγκρότημα που κάνει μουσική reggae (loco mondo) To άκουσα ένα καλό Σάββατο μεσημέρι συμμαζεύοντας στο σπίτι, από τον balkanizer μια ραδιοφωνική εκπομπή που κάνει ο Danko, o οποίος είναι ταυτόχρονα και ο τραγουδιστής από τους Trovači. Όλα καλά κι ωραία αλλά στην εκφώνηση ο Danko είπε ότι το reggae συγκρότημα πήρε στοιχεία φολκλόρ και τα πάντρεψε με άλλο ήχο. Εμένα που είμαι ευαίσθητος απέναντι στη  «Φραγκοσυριανή» γιατί είναι ένα από τα τραγούδια που αγαπάω, μ’ ενόχλησε να το λένε έτσι απλά φολκλόρ και να το ανακατεύουν με τα χιλιάδες, μυριάδες τραγούδια και μουσικές από άγνωστους και αφανής δημοτικούς μουσουργούς. Το τραγούδι αυτό το έχει συνθέσει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος με πλήρη την καλλιτεχνική του συνείδηση κι αυτός έχει όνομα και μουσικό χαρακτήρα. Αν οι ήχοι της μουσικής του, επειδή παράγονται από το μπουζούκι, ακούγονται στ’ αυτιά των ανίδεων σαν φολκλόρ, (τι πάει να πει αυτή η λέξη είναι άλλο πράμα) τότε δεν φταίει ο συνθέτης αλλά ο άπειρος ακροατής που δεν μπορεί, δεν έχει ασκηθεί, να διακρίνει τις λεπτές αποχρώσεις του μουσικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό έκατσα κι έγραψα σε μερικές αράδες το όνομα του Μάρκου Βαμβακάρη, ανέφερα τη Σύρο και το ότι στην Ελλάδα ζουν κι έλληνες καθολικοί που δεν είναι λιγότερο έλληνες επειδή δεν υπακούουν στο στερεότυπο του othodox (σαν τον ίδιο τον Μάρκο για παράδειγμα).
Ο Danko απάντησε αμέσως και κλήθηκα στην εκπομπή για να «λύσουμε τις διαφορές μας» και να του βάλω ν’ ακούσει το τραγούδι να το παίζει και να το τραγουδάει ο ίδιος ο Βαμβακάρης. (Το Σάββατο 22. Νοεμβρίου 2008)
Μιλήσαμε όμως γενικά και για άλλα θέματα. Για παράδειγμα, όταν με ρώτησε ο Danko τι είναι αυτό που μ’ ενοχλεί στην Ελλάδα, ακούγομαι να λέω (στα γερμανικά) ότι, στις πόλεις (και ειδικά στην πόλη που μεγάλωσα) μαζεύεται όλη η ασυναρτησία της χώρας.

Δίπλα σ’ αυτή την ευχάριστη μεσογειακή χαλαρότητα η κοινωνία κρατιέται σε ένα ισχυρό συντηρητισμό και είναι πολύ πιο κομφορμιστική (συμμορφωμένη) απ’ όσο θέλουν ν’ αντικρίσουν και να παραδεχτούν για τους εαυτούς τους όλοι (οι Ξέρεις-ποιος-είμαι-’γώ). Οι νέοι κι όσοι άλλοι το χρειάζονται, πάντα βρίσκουν βέβαια τρόπους να ξεφεύγουν αλλά το κυρίαρχο κοινωνικό κατεστημένο που καθορίζει τα πράγματα (κοινωνία, οικονομία, αισθητική) είναι όντως ασφυκτικά κομφορμιστικό.

Δεν μου βγήκαν εύκολα αυτά τα λόγια αλλά μόλις τα ξεστόμισα κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι δυστυχώς δεν υπερβάλλω. Στο περίγραμμά τους τα πράγματα νομίζω ότι είναι έτσι: ασφυκτικά κομφορμιστικά.

Σήμερα πριν λίγες ώρες έμαθα κι εγώ για τη δολοφονία και τις ταραχές που ξέσπασαν στις πόλεις στην Ελλάδα. Τόσα σκάνδαλα άνθησαν τα τελευταία χρόνια, πέρα από τα καθημερινά σκάνδαλα, σκάνδαλα σαν ιδεογράμματα σκανδάλων, έτοιμα για τα αναγνωστικά των σχολείων κι ούτε ένα ξεκαθάρισμα ούτε μία συνέπεια στους θεσμούς και τις πρακτικές. Ένα στο πρόσωπο φτύσιμο κατ’ αγνώστου είναι οι τελευταίες δεκαετίες κοινωνικής και οργανωμένης ζωής στην Ελλάδα. Κι αυτός ο άγνωστος που φτύνεται είναι όλων το εγώ. Καθόλου δεν απορώ που γίνονται αυτές οι ταραχές. Οι όροι φαίνεται να τραβιούνται προς τα άκρα εδώ και πολύ καιρό. Τα λόγια, χιλιάδες μυριάδες λόγια, χρόνια τώρα, χάνονται στον αιθέρα και μένουν έξω από τα εφτασφράγιστα μυαλά των ανθρώπων. Γιατί να θεωρήσω υπερβολή το να ζητάει ν’ ακουστεί μια φωνή που μάλλιασε η γλώσσα της και θα ξεχάσει σε λίγο να μιλάει. Μου φαίνεται δικαιολογημένη η λαϊκή οργή κι ο νεκρός νέος το σκανδαλώδες πάλι θύμα.
Αφορμή στάθηκε η εκτέλεση του νέου. Ο λόγος όμως είναι πιο βαθύς από αυτό το βάρβαρο περιστατικό.

The Lyricism of Violence

Evdokia (Greek: Ευδοκία) >> Wikipedia

Greece 1971

A sergeant meets Evdokia, a prostitute, and marries her. The harsh light, the rocks, the barren landscape, and the strenuous military training on the one hand, sexuality and prohibition on the other. The environment has a negative effect on the young couple’s relationship and the sergeant will try to free himself of their bond. Linked in a common fate that governs their lives, the two lovers rebel against a social system which is more powerful than they are. In the end, they will be crushed, just like in ancient tragedy. The heroes of the film are living on the borderline of a surrealist world which is typically Greek and where absurdity constitutes an everyday element of reality. This is a key film on modern Greek society and one of the most important works of Greek cinema.

From tis site: Thessaloniki International Film Festival

Evdokia means “the expectance, the anticipation of something good”
Der Name Evdokia bedeutet “die Erwartung von etwas Gutem“