Συνέχεια στην καταχώρηση : «το ινδικό βάθος της ελληνικής ψυχής (Mother India)»

Aς επανέλθουμε όμως στο θέμα: Η χώρα των χρωμάτων και των αρωμάτων, μια χώρα με πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους. Η χώρα των αντιθέσεων και της αρμονίας. Η χώρα της βαθειάς καταγωγής μας που χάνεται και ξεφτίζει στις χιλιετίες αλλά ακόμη μας μιλάει. Μια χώρα του ρυθμού και του χορού.

Στη προηγούμενη καταχώρηση σας πρότεινα το εξής: Ένας τρόπος να πλησιάσει, ν’ αρχίσει δηλαδή κανείς μ’ αυτές τις ταινίες είναι να τις βλέπει σαν τις πορνοταινίες που προσπαθούν  να έχουν και υπόθεση: δηλαδή να προσπερνάει τα μέρη με την πλοκή και να πηγαίνει κατευθείαν στο ψητό: στις σκηνές με το χορό και τα τραγούδια!
Τώρα θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοούσα.

Πριν κάνετε κλικ στο παρακάτω video, βεβαιωθείτε ότι έχετε συνδέσει τα καλά ηχεία και ανεβάστε λίγο την ένταση. Πάρτε θέση μπροστά στην οθόνη και αφήστε τη ψυχή σας να πεταρίσει για 6 λεπτά στο ρυθμό της Ινδίας. Απολαυστε:

Για καλύτερη ποιότητα εικόνας προσφέρεται το ίδιο κομμάτι εδώ: Dola Re Dola song – Devdas

Το ποστάκιον τούτο αφιερώνεται στον Δάφνη Κόκκινο τον φίλο στον στον οποίο χρωστάμε τις αποκαλύψεις για την «στενή συγγένεια» και το «το ινδικό βάθος της ελληνικής ψυχής» στη προηγούμενη καταχώρηση.

Υπάρχει μια ενδόμυχη άρνηση στην σημερινή Ελλάδα όχι μόνο προς το μελοδραματισμό που βρίσκει κανείς στις κινηματογραφικές παραγωγές από την Ινδία, αλλά κυρίως στα ψυχολογικά και κοινωνικά σχήματα που παρουσιάζονται στις ιστορίες που διηγείται αυτού του είδους το σινεμά. Κρίμα, γιατί οι ταινίες είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Η θεωρία μου είναι ότι η στάση και η νοοτροπία που προβάλεται σ’ αυτές τις ταινίες, είναι ακόμη πολύ πρόσφατα πράγματα και συγγενέυουν επικίνδυνα με το βαθύ εγώ της σύχγρονης ελληνικής κοινωνίας. Η επικρατούσα θέση είναι ότι «έχουμε προχωρήσει». Λέω, κρίμα γιατί νομίζω ότι πρέπει να ξαναξεκινίσουμε από κεί που τ’ αφήσαμε στη μέση. Προχωρήσαμε στο άγγελμα «ανήκομεν εις την δύσην» ενώ ταυτόχρονα αριστεροί και δεξιοί αναπτύξαμε σαν ένα είδος αλλεργικής αναφυλαξίας ένα γελοίο αντιμερικανισμό που καλά κρατεί μέχρι σήμερα κι ακόμη παραδέρνουμε.
Ένας τρόπος να πλησιάσει, ν’ αρχίσει δηλαδή κανείς μ’ αυτές τις ταινίες είναι να τις βλέπει σαν τις πορνοταινίες που προσπαθούν  να έχουν και υπόθεση: δηλαδή να προσπερνάει τα μέρη με την πλοκή και να πηγαίνει κατευθείαν στο ψητό: στις σκηνές με το χορό και τα τραγούδια!
Καλή διασκέδαση.

Όσο αξίζεις εσύ
κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί
ο ουρανός κι όλη η γη, κι όλη η γη …

Όλοι οι άντρες ποθούν
στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς
με μισούν, με μισούν, με μισούν …

Μα εγώ σε σένα, καλή μου,
χρωστάω και τη ζωή μου,
μου άλλαξες την ψυχή μου,
τόσες συνήθειες κακές.
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα
και τα λεφτά μου πετούσα,
αλήτης θα καταντούσα
μα όλ’ αυτά μέχρι χτες.

Μια ελληνική μεταφορά μπορείτε ν’ ακούσετε εδώ: όσο αξίζεις εσύ. Τη μουσική δεν την έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης έγραψε (όχι τη μουσική) αλλά στίχους στα ελληνικά για το παραπάνω τραγούδι:

Αυτή η νύχτα μένει
που θα μαστε μαζί
θα φύγεις μακριά μου
πριν έρθει το πρωί…

Αγάπη μου σε χάνω
έτσι ήτανε γραμμένο
μα όσο ζω στον κόσμο
εσένα θα προσμένω
Αγάπη μου θα φύγεις
έτσι ήτανε γραμμένο
μα όσο ζω στον κόσμο
εσένα θα προσμένω

Ακούστε το εδώ: «αυτή η νύχτα μένει»  1959  Στέλιος Καζαντζίδης

Κι ένα ακόμη:

Μ’ αφήνεις τώρα που έμαθα κοντά σου
και ζω μονάχα για τον έρωτά σου
κι είμαι κομμάτι από την καρδιά σου
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς

Μείνε μαζί μου και μη μ’ αγαπήσεις
μόνο τα χάδια σου να μου χαρίσεις
και λίγο λίγο θα με συνηθίσεις
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς

Τι θα γίνω μες στη ζωή αν ξυπνήσω ένα πρωί
και κοιτάξω την αγκαλιά μου από μέσα να λείπεις εσύ

Μείνε μαζί μου και μη μ’ αγαπήσεις
μόνο τα χάδια σου να μου χαρίσεις
και λίγο λίγο θα με συνηθίσεις
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς

Στα ελληνικά η πρώτη εκτέλεση είναι με τον Μιχάλη Μενιδιάτη και τη Σοφία Κολλητήρη (σε ντουέτο). Το έχουν τραγουδίσει πολλοί. Ανάμεσά τους και ο Γιάννης Θυμάκης ο Σπύρος Ζαγοραίος καθώς και ο Γιώργος Νταλάρας με τη Γιώτα Λύδια.
Φυσικά, τη μουσική δεν την έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας.

Το επόμενο τραγούδι έχει θέση «ύμνου» στη κατηγορία, «Mother India (1957) – duniya main hum aaye». Είναι από τα λίγα για τα οποία δεν ευδοκίμησε καμία προσπάθεια συγκάλυψης της καταγωγής του, μάλλον επειδή η ταινία από την οποία προέρχεται είχε μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα κι όλοι γνώριζαν πια την πρώτη εκτέλεση στα ινδικά.

Καρδιά μου καημένη, πώς βαστάς και δε ραγίζεις
στον ψεύτη ντουνιά τόση απονιά που αντικρίζεις
Ησυχία και χαρά μέσα στη ζωή δεν έχω νιώσει
και μια αγάπη ακόμα που ’χα πιστέψει μ’ έχει πληγώσει
Δε με πόνεσε κανείς, -εις
Δε με πόνεσε κανείς, ούτε στιγμή μες στη ζωή μου
Μες στους δρόμους ξαφνικά κάποιο πρωί θα βγει η ψυχή μου
Καρδιά μου καημένη…
Η δική μου η καρδιά μοιάζει σαν αυγή συννεφιασμένη
Απ’ το μίσος του κόσμου κι από αγάπη είναι καμένη

Η μουσική είναι του πολύ γνωστού ινδού συνθέτη Naushad Ali, που είναι κάτι σαν τον Χατζιδάκι της Ινδίας. Πρώτη εκτέλεση από τις Lata, Miina και Usha Mangeshkar.

Από την ταινία “Mother India” (Bharat Mata) του 1957, με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη Ναργκίς, παίχτηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «γη ποτισμένη με ιδρώτα» στα μέσα του 1960. Η ταινία έκανε πάταγο παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα έκανε ρεκόρ εισητηρίων. Κατευθείαν την ίδια χρονιά (1960) δισκογραφείται στην Ελλάδα από πολλούς. Την μουσική ισχυρίζεται ότι την έγραψε ο Μπάμπης Μπακάλης και τους στίχους ο Δημήτρης Γκούτης.

Last year I show some films from India. One of them was without Shahrukh Khan the big Bollywood star, the most famous movie actor in the world today.

Umrao Jaan, a 2006 remake of the 1981 Bollywood film. Directed by J.P. Dutta

Starring Aishwarya Rai (former Miss World), Shabana Azmi, Sunil Shetty, and Abhishek Bachchan (the son of Indian actors Amitabh Bachchan one of the most prominent figures in the history of Indian cinema).
Rai is married to actor Abhishek Bachchan

The last film I show related to India some weeks ago, was the “Slumdog Millionaire” but this is not a Bollywood film …  It is very interesting to see a big culture going directly from an ancient mentality to the technological and media dominated age of our days. It is very useful for many people from India all the way till Europe to realize this. Among them: the Greeks.

Cologne, Brusseler Str. Thursday 2009.10.29_50

Cologne, the Dom, Thursday 2009.10.29_03

Cologne_Thursday 2009.10.29_04

Cologne, Hohenzollern bridge, Thursday 2009.10.29_55

Cologne, from the Hohenzollern bridge, Thursday 2009.10.29_16

Cologne, Hohenzollern bridge, Thursday 2009.10.29_07

Cologne, Deutz, trees_2009.10.29_55

Hohenzoller-Brücke (German for: Hohenzollern bridge)
GoogleMaps link
Hohenzoller-Brücke link to ”bing”

Σύμπνοια ['simbnia] ουσιαστικό θυλικού γένους (συμφωνία, ειρηνικό πνεύμα).
Στα γερμανικά: Übereinstimmung

Στα αγγλικά χρησιμοποιούνται πάλι λατινικές λέξεις: accordance, compliance, consensus.
Ή πιο πρακτικά αγγλοσαξωνικά: match – pl. matches, to act in agreement with, to agree (with so.), to be in agreement (with so./sth.)
Ίσως να ταίριαζε και μία ελληνικής προέλευσης: harmony

Source: www.youtube.com
LipDub réalisé durant la semaine d’initiations avec 172 étudiants en communication de l’Université du Québec à Montréal (UQAM). Tourné le 10 septembre 2009 en 2h15min. This LipDub has been produced during the integration week of UQAM (Quebec, Canada) with 172 communication students. …

Το video clip των φοιτητών έχει αφορμή ένα εμπορικό τραγούδι. Η καλλιτεχνική ποιότητα του αντίστοιχου video clip της εμπορικής παραγωγής, δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση μ’ αυτό που κατάφεραν οι φοιτητές στο Québec. (Προτείνω να μην το δείτε).

Broken old plastic chair under oliv trees in Greece

… θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα λέει ο ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) σε 40 μέρες από τώρα, όταν τα ΜΑΤ θα δέρνουν την αναρχοαυτόνομη Αθήνα, στην καυτή ζώνη από 17 Νοεμβρίου έως τα μέσα του Δεκέμβρη. Τι θα του πουν στας Ευρώπας, σε 3 βδομάδες, όταν θα πάει γυρεύοντας για 3ετή αναστολή με ταυτόχρονη πολιτική ΑΥΞΗΣΗΣ του χρέους της χώρας. Τι θα του πουν οι ενδιαφερόμενοι αν δεν ανοίξει ΑΜΕΣΩΣ τις 100 μονάδες εντατικής, που μένουν κλειστές, όταν πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα πνευμονίας από τη νέα γρίπη. Τι θα του πουν οι φοιτητές όταν επιχειρήσει (υλοποιώντας τις ντιρεκτίβες της ΕΕ) να αναγνωρίσει κανονικά και με το νόμο τα κολέγια. Τι θα του πουν οι αγρότες, αρχές Γενάρη του ‘10, όταν θα ξαναβγούν με τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς κλπ, κλπ.

Δε θα γελάμε. Ούτε ο ΓΑΠ θα γελάει. Ο μόνος που ΠΙΘΑΝΟΝ να γελάει είναι ο ΚΑΚ (Κώστας Αχιλλέα Καραμανλή), επειδή γλίτωσε από όλα αυτά.

Πάνος Ζέρβας
στη καλύβα ψηλά στο βουνό, Σεπτεμβρίου 29, 2009 στο 11:40 μμ

[...] αυτό που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία πια, είναι πολύ μεγάλο, σοβαρό, δύσκολο – σαφώς πέρα από τις δυνατότητες των κομμάτων (μεγάλων και μικρών) και του πολιτικού προσωπικού που κυριαρχεί. Πολύ πέρα και από τις δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ και του ΓΑΠ.

Ανεξάρτητα από το τι θα ψηφίσουμε, τουλάχιστον ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις… ;-)

Πάνος Ζέρβας
στη καλύβα ψηλά στο βουνό, Σεπτεμβρίου 30, 2009 στο 1:33 πμ

Ναι είναι πολύ «μεγάλο» το πρόβλημα, και τα περισσότερα κόμματα, μεγάλα και μικρά, είναι δυστυχώς μάλλον μέρος του προβλήματος παρά πιθανές λύσεις. Όπως και οι ρόλοι που επιφυλάσσονται στα πρόσωπα, σαν αυτό του ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) ή του ΚΑΚ (Κώστας Αχιλλέα Καραμανλή) για παράδειγμα.

Και μόνο το αράδιασμα έτσι στα πρόχειρα της συνηθισμένης «φυσικής ροής» της ελληνικής πραγματικότητας για τις «πρώτες 100 μέρες του αλλουνού», σε πιάνει ένας πόνος βαθύς. Όχι τόσο από τα ίδια τα γνωστά προβλήματα, αλλά περισσότερο από τη συνειδητοποίηση της αέναης επανάληψης και της στασιμότητας. Από μόνη της μια απλή λογιστική απαρίθμηση, και η φυσικότητα με την οποία γίνονται αποδεκτά στο κοινό συνειδητό της Ελλάδας φανερώνει κάτι σημαντικό…

Τι είναι όμως αυτό που φανερώνεται; Ας του δώσουμε επιτέλους όνομα αυτού του πράγματος που αποκαλύπτεται κι εδώ κι αλλού και συνέχεια εδώ και χρόνια, τετραετίες, δεκαετίες, γενεές, και αιώνες για να ακριβολογούμε. (Από τη μία η γενική σκέψη, η γενίκευση που προσπαθώ τώρα να κάνω, κι από την άλλη η ακριβολογία, είναι και τα δύο στοιχεία που στο κοινό συνειδητό της Ελλάδας αντιμετωπίζονται με αλλεργική απέχθεια). Επανέρχομαι: θέλω να προτείνω ένα όνομα με το οποίο να μπορούμε να ονοματίζουμε το «μεγάλο» πρόβλημα. Πιστεύω ότι βοηθάει να δίνουμε λέξεις στα πράγματα. Και όταν το κάνουμε αυτό με ευστοχία βοηθάει ακόμη καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο το ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα ελληνικά τραγελαφικά και τραγικά που αραδιάζουμε με αθλητικό ζήλο πια, πρώτα και κυρίως στο επίπεδο της γλώσσας συμβαίνουν. Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού έτσι γίνεται.

Η πρότασή μου δεν είναι πρωτότυπη, εγώ τελευταία αυτό το πολύ «μεγάλο» πρόβλημα το λέω συνειδητά: «ελληνική παρακμή». Ας κατανοηθεί με το εύρος που απαιτείται.

Αν το επαναλάβει κανείς στη σκέψη του μερικές φορές, και ενεργοποιήσει μηχανισμούς κατανόησης του παρόντος, κάνει καλό και βοηθάει στην επίλυση του κοινού προβλήματος. Το πρόβλημα είναι πράγματι μεγάλο, και ξεκινάει όχι μόνο από παλιά (πολύ παλιά, κάνα δυο αιώνες πριν από την τουρκοκρατία, και πήρε από νωρίς μορφή, όταν μαρμάρωσε ο λαϊκός βασιλιάς των ρωμιών). Είναι και βαθύ, πολύ, πάρα πολύ βαθύ. Φτάνει στις ψυχές μας. Δεν γεννιόμαστε μ’ αυτό, αλλά αναπαράγεται με καταπληκτική συνέπεια αθόρυβα σε κάθε καινούρια γενιά. Ότι κι αν πούμε για το μέγεθος, το χαρακτήρα και τις ιδιομορφίες της «ελληνικής παρακμής» (δεν νομίζεται ότι ταιριάζει ο όρος;) ή κατάσταση είναι τέτοια που ακριβώς λόγω της ασχήμιας της εκλιπαρεί για λύση. Φιγούρες σαν τον ΓΑΠ ή όμοιες «απόπειρες κληρονομικής ή επίκτητης χαρισματικότητας» συνήθως επιδεινώνουν την μαζική νάρκωση και την τύφλα. Μορφές όμως που ξεχωρίζουν και λειτουργούν παραδειγματικά πιστεύω ότι είναι κομμάτι της διεξόδου, αλλά ας μη τους ψάχνουμε εκεί που αποκλείεται να βρεθούν. Τέτοιοι άνθρωποι, υπάρχουν, αλλά είναι απασχολημένοι και δεν έχουν χρόνο για να γίνουν δημοφιλείς. Αυτό ίσως συμβεί παρεμπιπτόντως. Η δουλειά στην άκρη του κουβαριού προέχει. Ενώ υπουργός, ο καθένας μπορεί να γίνει …

H υιοθέτηση του όρου «ελληνική παρακμή» για το γενικό πρόβλημα στην Ελλάδα ανταποκρίνεται πλήρως στα άσχημα που περιγράφονται εδώ κι εκεί στις δημόσιες και ιδιωτικές συναλλαγές μας. Aνταποκρίνεται και σ’ άλλα βέβαια, ευρύτερα και γενικότερα σημάδια του λαϊκού πολιτισμού στην Ελλάδα. Δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονης λαϊκής κουλτούρας κι αυτό αξίζει να λειτουργήσει ελπιδοφόρα και για κείνα τα καταρρακωμένα κομμάτια του εαυτού μας. Να σας πω μόνο ένα: τη μουσική και το τραγούδι (που χει αξία για τον πολιτισμό, κατά τη γνώμη μου το ίδιου βάρους όσο και η γλώσσα η ίδια – ή οποία πάλι είναι το πιο «ελληνικό» απ’ όλα όσα μας απέμειναν). Ότι μπορεί να κουβαλήσει αυτή, κρυφά και φανερά, σαν συνταγές σκέψης ας πούμε, ίσως μας κάνει να πλάσουμε και μια αξία που νά ‘ναι λίγο διαφορετική απ τις άλλες. Αλλιώς, όσο γρηγορότερο παρακμάσουμε τόσο το καλύτερο για μας και τα παιδιά μας. Είναι όμως αξιόλογο που αυτή η διαδικασία, της παρακμής, ενώ έχει οδηγήσει σε απίστευτους «φυσικούς ακρωτηριασμούς», σε «αιμορραγίες υπερωκεάνιες» κι ενώ εξελίσσεται πράγματι εδώ και αιώνες πια, ακόμη δεν κατάφερε να έρθει σε τέλος. Ίσως κάτι να κρύβεται εδώ που αξίζει να σωθεί. Αλλιώς, κι επειδή η εποχή μας είναι εποχή της επιτάχυνσης, όπως είπα, το γοργόν και χάριν έχει, και καθόλου δεν το αποκλείω γιατί είναι μια λύσις κι αυτό.

Πίσω από τον τίτλο «ελληνική παρακμή» όμως κρύβεται κυρίως η αφυπνιστική διάθεση για επαναφορά στην πραγματικότητα του λόγου και της πρακτικής, ως έναυσμα για τον απεγκλωβισμό. Και η κατάδειξη των άσχημων, μόνο σαν εργαλείο για το ξύπνημα της σκέψης έχει πρακτικό νόημα κι όχι για να ενισχύσει την παραλυτική μαζική κατάθλιψη που διαβιούμε συλλογικά. Μεγαλύτερη αξία έχει λοιπόν η αισιοδοξία που βιώνεται εν γνώση και εν πλήρη συνείδηση της «ελληνικής παρακμής». Γιατί αισιόδοξος δεν είναι αυτός που χαμογελάει ότι κι αν συμβαίνει και δια παντός. Εν ανάγκη με τη χρήση μπόλικου αναισθητικού, με τη δικαιολογία του «ταμπεραμέντου» του και το ύφος του απελεύθερου γλεντζέ. Αυτού του γλεντζέ που χρεώνει δυσβάστακτα το μέλλον και το χώρο που δεν του ανήκει και μόνο με την βαρβαρότητα του άρρωστου και του πληγωμένου τραβάει με τη βία στην κατοχή του. (Αυτός, ο ίδιος ο Ζορμπάς είναι ο πραγματικός αντίπαλος).

Τα παραπάνω γράφονται την εβδομάδα πριν από την Κυριακή της 4ης Οκτωβρίου 2009. Λίγες μέρες πριν από εκείνη την Κυριακή δηλαδή, με τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές και την μεγάλη αμηχανία μπροστά στο αφηρημένο ή το πρακτικό νόημά τους.

Broken old plastic chair under oliv trees in Greece

Finikounta (South Peloponnesos) September, 3, 2009

Αν ήμουν στην Ελλάδα θα πήγαινα να ψηφίσω. Θα ψήφιζα με βασικό κριτήριο, τις παραπάνω σκέψεις για το ζήτημα  της «ελληνικής παρακμής»

Λίγα λόγια τώρα για την ίδια την τεχνική λοταρία των εκλογών:

Η λογική του ψηφοφόρου της αγέλης ακολουθεί απλώς ένα αόριστο γελοίο κύρος που εκπέμπει ο κάθε τυχαίος (ενίοτε παντελώς ακατάλληλος με πρακτικά κριτήρια) που επιδίωξε ή έτυχε να είναι κοντά στη πηγή της εξουσίας. Ανεξάρτητα από την ποιότητα της δουλειάς του αυτός ο κανένας, λίγους μήνες μετά τις εκλογές, όποιος κι αν είναι ακτινοβολεί! Όποιος κι αν αναδείχθηκε πρωθυπουργός, καβατζώνει συνήθως ένα αδικαιολόγητο bonus «ήθους» και άλλες φορές λιγότερο κι άλλες περισσότερο, φαίνεται στις στατιστικές ως ο «καταλληλότερος για τη θέση του» και παρόμοια τραγελαφικά. Έτσι χαίρει ο κάθε τυχαίος αναιτιολόγητης αποδοχής και υψηλού σεβασμού … (Για να το πούμε απλά, η εξουσία τους κάνει σέξυ) Όλα δείχνουν όμως ότι αυτή τη φορά ο ΓΑΠ (Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου) αν κερδίσει στις αυριανές εκλογές, δεν θα μπορέσει να έχει τα οφέλη αυτού του σχήματος. Μακάρι. Ας δούμε.

Αν το βασικό κριτήριο για την αυριανή ψήφο θέλει να είναι η σαφήνεια και η τάξις πολιτικής θέσεως, ένα ειν’ το κόμμα κι ένα δεύτερο είναι το ΛΑΟΣ. Ίσως όμως γίνεται αντιληπτό μ αυτά τα παραδείγματα, ότι αυτό που ονομάζεται χάος δεν είναι πάντα κάτι αρνητικό. Δεν θέλω να αμφισβητήσω την ανάγκη για σαφήνεια των πολιτικών προτάσεων που απαιτείται από τους υποψήφιους αυριανούς διαχειριστές της εξουσίας. Ούτε και την ανάγκη της υπευθυνότητας και την απαίτηση για ικανότητα συλλογικής και ατομικής δουλειάς που θα φέρνει αποτελέσματα. Τι σχέση έχει μ΄ αυτά το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ (και γενικά η νοοτροπία των λεγόμενων «αυτοδύναμων ισχυρών κυβερνήσεων») δεν μπορώ να καταλάβω. Αυτή η νοοτροπία απλώς ενισχύει την απόσταση της πολιτικής από μια πρακτική πολιτικών απόψεων, πολιτικών θέσεων και προτάσεων που μπορούν να συζητηθούν για τα διάφορα ζητήματα. Στρέφει και διαστρέφει την εικόνα του πολιτικού ζητήματος στα πρόσωπα και τις πολιτικές μερίδες και όχι στα ίδια τα ζητήματα. Δεν είναι τυχαίο αυτό, αλλά πάλι αρνούμαι να αγνοήσω το γεγονός της απλής ανωριμότητας ή της απλής βλακείας που μπορεί να διαμορφώσει καθοριστικά την ανθρώπινη καθημερινότητα. Εννοώ ότι πολλές φορές η γενική κακοδαιμονία δεν έχει τις ρίζες της σε καλά κουρδισμένα συστήματα αλλά απλά σε ξεκούρδιστες ανώριμες έως βλακώδεις νοοτροπίες και συμπεριφορές και όχι σε ισχυρά υπερπέραν που ορίζουν τη μιζέρια μας. Τεράστιες μάζες αυτού του βραδέως κινούμενου παχύρρευστου λαού θα ξανά-ψηφίσουν αυτά που ξέρουν και δεν εμπιστεύονται. Μετριασμένη μου ευχή είναι κάθε φορά που γίνονται εκλογές να συμμετέχουν σ αυτή τη παχύρρευστη μάζα -όχι στις εκλογές- όλο και λιγότεροι υπεύθυνοι πολίτες. Συμμετοχή λοιπόν ακόμη κι όταν είναι δύσκολη η επιλογή εναλλακτικών ψήφων. Προσπαθώ να σκέφτομαι πρακτικά. Εκεί χωράει βεβαίως όχι μόνο σμίλευμα της πολιτικής στάσης αλλά ακόμη και ένα ελάχιστο στατιστικής στρατηγικής. Γιατί η αξία των εκλογικών διαδικασιών είναι σχετική. Πολύ σχετική και περιορισμένη. Αυτά περί γιορτής της Δημοκρατίας είναι σαφώς βάρβαρα κουραφέξαλα. Η ως ένα βαθμό προδιαγεγραμμένη λειτουργία του αποτελέσματος σαν στατιστική λοταρία, είναι γεγονός στις “μαζικές δημοκρατίες” που ζούμε. Δεν χρειάζεται όμως και να το επιδοτούμε. Ούτε με την ψήφο μας αλλά ούτε και με την αποχή μας.

στη Γερμανία (καθώς επίσης και στη Πορτογαλία). Προσεχώς: στην Ελλάδα.

Ένας φίλος είιπε: Only in Germany could the conservatives come to power, with a female chancellor and a gay foreign minister. (D.L.)

Elections day in Germany, Sept. 27, 2009

Elections day in Germany, Sept. 27, 2009

Elections day in Germany, Sept. 27, 2009

Evening, elections day in Germany, Sept. 27, 2009

Ο αρχηγός των φιλελεύθερων, FDP (Guido Westerwelle) τυχαίνει να είναι ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό δεν είναι καινούριο εδώ. Πριν από 10 περίπου χρόνια είχε βγει ο κυβερνών δήμαρχος του Βερολίνου στο συνέδριο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) και είπε: «συντρόφισσες και σύντροφοι, όσοι από σας δεν το ξέρουν να τους πω ότι είμαι ομοφυλόφιλος και καλά κάνω, πάμε παρακάτω»Ο αρχηγός των πράσινων-οικολόγων είναι τούρκος, ο ένας από τους δύο αρχηγούς του αριστερού κόμματος (die LINKE) είναι από το πρώην κομουνιστικό της ανατολικής Γερμανίας, δηλαδή κατηγορείται για σταλινοφασίστας, ενώ ο άλλος είναι ο φευγάτος πρώην αρχηγός του παραδοσιακού σοσιαλδημοκρατικού (SPD) της δυτικής. Οι αρχηγοί του σοσιαλδημοκρατικού είναι πιο δεξιοί κι από την κυρία Angela Merkel την καγκελάριο από το χριστιανοδημοκρατικό (CDU) και το ξεχωριστό αδελφό κόμμα (CSU) της Βαυαρίας. Κι επειδή το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όπως και τα περισσότερα αντίστοιχα σ’ όλη την Ευρώπη, έχει χάσει τον χαρακτήρα και τη «θέση» του, κουτουπώθηκε πολύ άσχημα στις εκλογές. Ενώ την άλλη εβδομάδα στην Ελλάδα ένα πολύ χειρότερο αντίστοιχο κόμμα, με επικεφαλής χαρισματικό ηγέτη υπό άσκηση, γόνο και κληρονόμο, ετοιμάζεται να κερδίσει τις εκλογές.

Είναι απογοητευτική η άνοδος των φιλελευθέρων (FDP) στη Γερμανία, ακριβώς την εποχή που οι λεγόμενοι «νόμοι» της ελεύθερης αγοράς έδειξαν τόσο έντονα στη βόρεια Αμερική και τη Βρετανία, πόσο ψεύτικη είναι αυτή η δύναμη της αυτορύθμισης που υποτίθεται οδηγεί αυτόματα μέσω του ελεύθερου ανταγωνισμού, στην οικονομική ανάπτυξη. Άνοδο είχαν και το αριστερό κόμμα (die LINKE) καθώς και οι Πολιτική Οικολογία (οι πράσινοι). Οι πράσινοι είναι εδώ και δεκαετίες στη Γερμανία σημαντικότατοι διαμορφωτές της πολιτικής συνείδησης και νοοτροπίας της χώρας. Τον ίδιο ρόλο φιλοδοξουν να έχουν και οι του αριστερού κόμματος.

Η συμμετοχή στης εκλογές, (αν δεν κάνω λάθος γύρω στο 71%) ήταν η χαμηλότερη που παρατηρήθηκε ποτέ. Χρήσιμο εργαλείο για ν’  αποφασίσει κανείς ήταν ο λεγόμενος αυτόματος των προγραμματικών δηλώσεων των κομμάτων που έγινε γνωστός σαν Wahlomat (εκλογο-αυτόματος). Σε μια ιστοσελίδα λειτουργεί ένα πρόγραμμα κατά το οποίο απαντάς σε μια σειρά ερωτημάτων που συγκρίνονται με τις προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων και στο τέλος σου λέει πιο κόμμα σου ταιριάζει να ψηφίσεις!

Douche and Turd (a South Park episode)
Description:
PETA comes to town and forces the school to change their mascot, an election takes place for the new mascot. Stan refuses to vote and is kicked banished from the town, and ends up in the PETA camp where the members are dating the animals. View this episode here >>

]]> http://semeio.wordpress.com/2009/09/27/elections-de-09/feed/ 0 delta-kapa Wahlen_090927_17 Wahlen_090927_13 Wahlen_090927_34 Wahlen_090927_40 http://semeio.wordpress.com/2009/08/30/sunrise/ http://semeio.wordpress.com/2009/08/30/sunrise/#comments Sat, 29 Aug 2009 23:29:28 +0000 delta-kapa http://semeio.wordpress.com/?p=1253 ]]>

Sunrise over the gulf of Messinia 2009.08.29

In our media dominated times I thought about this scene:

“Follow me, and I will make you fishers of men.”

While fishing, Simon was called by Jesus to be his follower along with his brother Andrew. He told them this, seeing them cast a net for fish.

The picture is maden here: Gulf of Messinia in Google maps >>